Στη συνέντευξη που παραχώρησε στους Attica Times και τη δημοσιογράφο Κορίνα Τριανταφύλλου και που αποτελεί όχι μόνο μια ανάγνωση του παρελθόντος, αλλά και μια πολιτική προειδοποίηση για το παρόν και το μέλλον, ο Δημήτρης Στρατούλης –Γραμματέας της ΛΑΪΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ – ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, πρώην υπουργός της πρώτης διακυβέρνησης του Α. Τσίπρα και ιστορικό στέλεχος της ριζοσπαστικής Αριστεράς– επανέρχεται σε μια από τις πιο καθοριστικές περιόδους της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, το 2015.
Με αφορμή το νέο βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα, ο κ. Στρατούλης επιχειρεί μια ευθεία, πολιτικά φορτισμένη αποδόμηση της τότε στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, φωτίζοντας όσα, κατά την άποψή του, αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται στη σημερινή αφήγηση.
Μέσα από τις απαντήσεις του επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα των εναλλακτικών λύσεων που –όπως υποστηρίζει– υπήρχαν αλλά αγνοήθηκαν, αναλύει τον τρόπο με τον οποίο θεωρεί ότι προδόθηκε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, και ερμηνεύει πώς όλα αυτά οδήγησαν στη βαθιά κρίση και τη συρρίκνωση της ελληνικής Αριστεράς. Ταυτόχρονα, μιλά για τις προϋποθέσεις μιας νέας αριστερής επανεκκίνησης, ενώ τοποθετείται και για τη στάση της ΛΑ.Ε. απέναντι στη Ρωσία, αποσαφηνίζοντας την πολιτική της κατεύθυνση σε έναν πολυπολικό κόσμο.
Με αφορμή το βιβλίο «Ιθάκη», θεωρείτε ότι ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί μια ανακατασκευή της περιόδου 2015; Ποιες κρίσιμες πλευρές αυτής της περιόδου θεωρείτε ότι αποκρύπτονται ή διαστρεβλώνονται;
Το βασικό που ο Αλέξης Τσίπρας αποκρύβει ή διαστρεβλώνει ή χλευάζει στο βιβλίο του είναι οι εναλλακτικές προτάσεις που είχαν κατατεθεί το 2015 από την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ – και όχι μόνο – για να μην υπογράψει το 3ο μνημόνιο.
Όταν μετά το δημοψήφισμα του 2015 συνθηκολόγησε με τους δανειστές, δικαιολογιόταν τότε ότι αναγκάστηκε να το κάνει, γιατί δεν είχε άλλη επιλογή. Τώρα, στο βιβλίο του άλλαξε τροπάριο, ισχυριζόμενος ότι καλά έκανε και ότι με τη συνθηκολόγησή του βρέθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Προβάλλει αυτό το επιχείρημα, με την προκλητική βοήθεια συστημικών ΜΜΕ, για να γίνει αποδεκτός από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, ώστε να τον επαναφέρουν σε κεντρικό πολιτικό ρόλο ως κεντροαριστερό δεκανίκι του συστήματος «απέναντι» στο άλλο δεξιό δεκανίκι, δηλαδή στην παραπαίουσα ΝΔ του Μητσοτάκη.
Το βιβλίο «Ιθάκη» παρουσιάζεται ως μια προσωπική αποτίμηση της εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να αποδίδει ευθύνες σε πρώην συνεργάτες του για κρίσιμες επιλογές του 2015. Θεωρείτε ότι στο βιβλίο απουσιάζει η ουσιαστική αυτοκριτική για αποφάσεις που επηρέασαν δραματικά την κοινωνία;
Δεν κάνει καμία ουσιαστική αυτοκριτική, δεν αναλαμβάνει τις πολιτικές ευθύνες του για την μνημονιακή συνθηκολόγησή του το 2015, για τη διακυβέρνηση του από το 2015 – 2019 και για την ανύπαρκτη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2019 – 2023. Αντίθετα φορτώνει όλες τις πολιτικές ευθύνες του στους Υπουργούς και σε συνεργάτες τους σε όλες τις φάσεις διακυβέρνησής του, στολίζοντας τους με ανεπίτρεπτους χαρακτηρισμούς, που δεν ταιριάζουν στο ήθος της Αριστεράς.
Εσείς είχατε αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω της συμφωνίας για το τρίτο μνημόνιο. Με την απόσταση του χρόνου, πιστεύετε ότι υπήρχε ρεαλιστική εναλλακτική λύση τότε; Τι θα απαντούσατε σήμερα σε όσους υποστηρίζουν πως δεν υπήρχε άλλος δρόμος;
Χρειαζόταν τότε μία άλλη διαπραγμάτευση, χωρίς η κυβέρνηση να θέτει ως όρια σε αυτή την παραμονή της χώρας στο ευρώ και την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, χωρίς άγχος μήπως αυτή πέσει, χωρίς αυταπάτες αξιοποίησης δήθεν εσωτερικών διαφορών των δανειστών, ενώ αυτοί, είχαν κοινή στρατηγική να την υποτάξουν ταπεινωτικά.
Ως αριστερή πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ είχαμε προτείνει στην κυβέρνηση και στον Αλέξη Τσίπρα να έχει ως «σχέδιο Α» το προεκλογικό πρόγραμμά της και, εάν οι δανειστές εμπόδιζαν την εφαρμογή του, ένα «σχέδιο Β» (αναστολή αποπληρωμής, διαγραφή δημόσιου χρέους, σύγκρουση, ρήξη με την Ευρωζώνη, εθνικό νόμισμα κλπ) ως λύση έκτακτης ανάγκης. Αυτός, όμως, δεν είχε ως πολιτική επιλογή την προετοιμασία και εφαρμογή «σχεδίου Β».Ούτε προετοίμασε γι’ αυτό το λαό. Αγκιστρώθηκε στο «σχέδιοA», που, τελικά, ούτε αυτό εφάρμοσε.
Η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να σεβαστούν το υπερήφανο ΟΧΙ του λαού και της νεολαίας στο δημοψήφισμα. Δεν είχαν κανένα ηθικό και πολιτικό δικαίωμα να το μετατρέψουν σε ταπεινωτικό ΝΑΙ και, μάλιστα, με την ψήφο ηττημένων στο δημοψήφισμα μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ). Όσα πρακτικά του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών και να δημοσιευτούν – και πρέπει να δημοσιευτούν – κανένας από όσους συμφώνησαν σε αυτό το πολιτικό πραξικόπημα δεν μπορεί να ξεπλυθεί πολιτικά!
Ο ισχυρισμός της τότε ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, ότι μετά το δημοψήφισμα δεν κατατέθηκαν εναλλακτικές προτάσεις, είναι παντελώς αβάσιμος.
Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΑΛΑΤΦΟΡΜΑ και άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ, κατέθεσαν και μετά το δημοψήφισμα αρκετές εναλλακτικές προτάσεις, (βλέπε βιβλίο μου «8 ΜΗΝΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΡΑΞΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» εκδόσεις ΤΟΠΟΣ), που, όμως, απορρίφτηκαν από την «προεδρική πλειοψηφία» του, όπως:
α. Ρήξη με τους δανειστές – αμφισβήτηση και διαγραφή δημοσίου χρέους – θέσπιση εθνικού νομίσματος – προώθηση αντιμνημονιακού φιλολαϊκού προγράμματος παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.
Ταυτόχρονα, λήψη συγκεκριμένων μέτρων, ώστε να καλύπτονται επαρκώς οι κοινωνικές ανάγκες την περίοδο μετάβασης στο εθνικό νόμισμα και για χρηματοδότηση της χώρας με εσωτερικό αλλά και εξωτερικά δανεισμό από πηγές εκτός της τρόικας (Αναπτυξιακή Τράπεζα των BRICS κλπ).
β. Παραίτηση της κυβέρνησης και προκήρυξη βουλευτικών εκλογών. Λέγοντας όλη την αλήθεια στο λαό ότι, εάν δεν θέλει μνημόνια, χρειάζεται ρήξη με το ευρώ. Εάν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδιζε τις εκλογές, θα είχε καθαρή λαϊκή εξουσιοδότηση για ρήξη.
Εάν τις έχανε, θα έμενε ενωμένος, θα έκανε σκληρή πολιτική και κινηματική αντιπολίτευση, θα έμενε ζωντανή η ελπίδα ανατροπής και αλλαγής.
Μετά τα γεγονότα του 2015 και την πορεία της Αριστεράς μέχρι σήμερα, ποιο θεωρείτε ότι είναι το βασικό λάθος που οδήγησε στην πολιτική της συρρίκνωση; Πιστεύετε ότι υπάρχει πλέον ιδεολογικός πυρήνας και δυνατότητα επανεκκίνησης ενός μαζικού, ριζοσπαστικού αριστερού ρεύματος;
Οι βασικές αιτίες για τη συρρίκνωση της Αριστεράς στη χώρα μας είναι η μνημονιακή συνθηκολόγηση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και η εφαρμογή από αυτή του 3ου μνημονίου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την πολιτική αξιοπιστία του, πολυδιασπάστηκε, μεταλλάχτηκε συστημικά, εκφυλίστηκε πολιτικά.
Η Αριστερά στο σύνολό της συκοφαντήθηκε, γιατί στο όνομά της εφαρμόστηκαν από τη δεύτερη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 – 2019 αντικοινωνικές μνημονιακές πολιτικές.
Στο λαό και ιδιαίτερα στη νεολαία επικράτησε κλίμα απογοήτευσης και πολιτικής αποστράτευσης. Η κοινωνία συντηρητικοποιήθηκε.
Η ΝΔ ανάκτησε την πολιτική κυριαρχία. Η ακροδεξιά σήκωσε κεφάλι.
Η υιοθέτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ του νεοφιλελεύθερου δόγματος ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση (TINA), αποδυνάμωσε τα κοινωνικά κινήματα στην Ελλάδα και διεθνώς.
Ναι, η Αριστερά μπορεί να επαναθεμελιωθεί στη χώρα μας, εφόσον επανέλθει στα εργατικά και λαϊκά στρώματα με λόγο απλό και ταξικό. Με ενότητα, αγώνες, σχέδιο ανατροπής και αλλαγής.
Σε συνθήκες ακραίου νεοφιλελευθερισμού και αυταρχισμού από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ανόδου της ακροδεξιάς, οξυνόμενων λαϊκών προβλημάτων, κινδύνου για την ειρήνη και το περιβάλλον, η μόνη διέξοδος για την αποτελεσματική υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων είναι η ενότητα των αγωνιστικών αριστερών δυνάμεων.
Με βάση ένα εναλλακτικό προγραμματικό σχέδιο αντιμετώπισης των λαϊκών προβλημάτων (ακρίβεια, στέγη, μισθοί, συντάξεις, υγεία, παιδεία, περιβάλλον, ειρήνη κλπ), που θα είναι σε ρήξη με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις μνημονιακές δεσμεύσεις της χώρας, καθώς και με την ολιγαρχία που αυτές εξυπηρετούν, που θα ανοίγει το δρόμο για βαθύτερες ριζικές αλλαγές με ορίζοντα τον σοσιαλισμό.
Όσο υπάρχει ενωτικός αγώνας, υπάρχει ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς.
Πρόσφατα δηλώσατε ότι, δεν είστε με τον Πούτιν αλλά με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας. Τι σημαίνει πρακτικά αυτή η τοποθέτηση;
Για την ακρίβεια δήλωσα ότι ως ΛΑΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, της οποίας έχω την τιμή να είμαι γραμματέας, στη Ρωσία δεν έχουμε πολιτικές σχέσεις με το κυβερνητικό κόμμα, αλλά με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας, που είναι εκεί αξιωματική αντιπολίτευση με 25%, και άλλες Αριστερές δυνάμεις, που αγωνίζονται για τον σοσιαλισμό ενάντια στον εγκαθιδρυμένο εκεί καπιταλιστικό σύστημα.
Επίσης διευκρίνισα ότι δεν προτείνουμε να φύγουμε από το ΝΑΤΟ για να πάμε να προσκολληθούμε στη Ρωσία, αλλά για να έχουμε ως χώρα μία πολυδιάστατη φιλειρηνική εξωτερική πολιτική ισότιμων σχέσεων με όλες τις δυνάμεις που διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στο σημερινό υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο, με βάση τα αμοιβαία συμφέροντά μας και χωρίς να είμαστε δεδομένοι σε καμία.
