Μια δεκαετία πολιτικής πρωτιάς δεν είναι απλώς μια καλή περίοδος. Είναι δομική κυριαρχία. Είναι το είδος της διάρκειας που μετατρέπει έναν αρχηγό σε σημείο αναφοράς και ένα κόμμα σε default επιλογή εξουσίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κράτησε την πολιτική ηγεμονία του μέσα από αλλεπάλληλες φάσεις πίεσης, κοινωνικής κόπωσης, κρίσεων και σκληρής αντιπαράθεσης. Αυτό από μόνο του αποτελεί ρεκόρ αντοχής για τα σύγχρονα δεδομένα και εξηγεί γιατί η συζήτηση δεν αφορά μόνο το σήμερα, αλλά κυρίως το αν το σερί μπορεί να έχει συνέχεια.
Η ουσία δεν βρίσκεται στη διαπίστωση ότι άντεξε. Βρίσκεται στο πώς το πέτυχε. Και κυρίως στο τι οφείλει να αποδείξει από εδώ και πέρα, ώστε η διάρκεια να μη μετατραπεί σε βάρος.
Η αφετηρία αυτής της πορείας ήταν η στιγμή που η Νέα Δημοκρατία αναζήτησε νέο προσανατολισμό, νέο ύφος και καθαρή υπόσχεση διακυβέρνησης. Εκεί χτίστηκε ένα προφίλ που στηρίχθηκε σε τρεις βασικούς άξονες. Πρώτον, στην εικόνα διοικητικής ικανότητας και λειτουργικού κράτους. Δεύτερον, στην επιλογή να απευθυνθεί πολιτικά στο κέντρο του χάρτη, ώστε να διευρύνει το ακροατήριο πέρα από τον παραδοσιακό πυρήνα της παράταξης. Τρίτον, στην απόφαση να παρουσιάζει την πολιτική ως σχέδιο υλοποίησης, όχι ως μόνιμη παραγωγή συνθημάτων.
Αυτή η στρατηγική λειτούργησε γιατί απάντησε σε μια βαθιά κοινωνική ανάγκη. Ο πολίτης δεν αναζητά πάντα τον ιδανικό ηγέτη. Αναζητά αυτόν που του δίνει αίσθηση σταθερότητας, ασφάλειας και συνέχειας. Ακόμα κι όταν διαφωνεί σε επιμέρους, ακόμα κι όταν αγανακτεί, ακόμα κι όταν νιώθει ότι η καθημερινότητα τον πιέζει. Όταν η άλλη πλευρά δεν εμφανίζεται ως αξιόπιστη εναλλακτική διακυβέρνησης, τότε η ψήφος μετατρέπεται περισσότερο σε διαχείριση ρίσκου παρά σε καθαρή έκφραση ενθουσιασμού.
Παράλληλα, η κυριαρχία αυτή ενισχύθηκε από ένα δεύτερο, πιο σκληρό πολιτικό δεδομένο. Η αντιπολίτευση, για μεγάλο διάστημα, κινήθηκε ανάμεσα σε εσωτερικές αναταράξεις, ασάφεια γραμμής και επικοινωνιακό θόρυβο, χωρίς σταθερό σχέδιο εξουσίας. Όσο δεν υπήρχε καθαρή, πειστική και συγκροτημένη πρόταση διακυβέρνησης, η κυβέρνηση μπορούσε να απορροφά φθορά χωρίς να χάνει τον πυρήνα της υπεροχής της.
Όμως εδώ βρίσκεται η άλλη όψη. Η φθορά δεν είναι θεωρία. Είναι πραγματικότητα και έχει κόστος, ειδικά όταν ακουμπά την καθημερινότητα. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει κούραση. Υπάρχει. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η κούραση αυτή θα μετατραπεί σε πολιτική μετακίνηση ή αν θα μείνει ως γκρίνια χωρίς ρήξη.
Στην τελική ευθεία προς την επόμενη πολιτική αναμέτρηση, υπάρχουν ζώνες πίεσης που δεν συγχωρούν ωραιοποιήσεις. Η πρώτη είναι η ακρίβεια και η αίσθηση ότι ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Η δεύτερη είναι η εμπιστοσύνη στο κράτος και στους θεσμούς, δηλαδή το αν ο πολίτης πιστεύει ότι υπάρχει δικαιοσύνη, κανόνες και συνέπεια. Η τρίτη είναι η αποτελεσματικότητα σε υπηρεσίες υψηλού ρίσκου, εκεί όπου ένα λάθος δεν βαφτίζεται αστοχία αλλά γίνεται τραυματική εμπειρία για την κοινωνία.
Αν ο Μητσοτάκης θέλει να μετατρέψει τη δεκαετία σε ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια, χρειάζεται κάτι που ξεπερνά την απλή επίκληση της σταθερότητας. Χρειάζεται καθαρό αφήγημα επόμενης μέρας. Όχι γενικές υποσχέσεις. Όχι λόγια του αέρα. Χρειάζεται ορατή αλλαγή στην καθημερινότητα, πιο αυστηρή πολιτική πειθαρχία, λιγότερα λάθη που θυμίζουν αλαζονεία και μια νέα συμφωνία με το κοινωνικό κέντρο που κρίνει τις εκλογές.
Γιατί στο τέλος, το ρεκόρ δεν κρίνεται από το πόσο κράτησες την κορυφή. Κρίνεται από το αν μπορείς να τη δικαιολογείς ξανά και ξανά με καθαρές λύσεις και μετρήσιμο αποτέλεσμα. Και μέχρι εδώ αποδεικνύεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι περαστικός από την εξουσία. Είναι ηγέτης που ήρθε για να μείνει. Αν στην επόμενη μέρα κερδίσει τις μεγάλες μάχες της κοινωνίας, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για διάρκεια. Θα λέμε ότι ο Κυριάκος έγραψε ιστορία.
