Η σημερινή πολιτική δεν μετριέται σε ατάκες. Μετριέται σε αντοχές. Στα μπλόκα, στις αίθουσες, στα υπουργικά γραφεία, εκεί που δεν υπάρχει χειροκρότημα αλλά υπάρχει απόφαση. Και αυτό ακριβώς είναι το τεστ των ημερών: αν το κράτος μπορεί να κλείσει ένα δύσκολο μέτωπο χωρίς να αφήσει την εικόνα ότι όποιος πιέζει περισσότερο, κερδίζει.
Το Μαξίμου διαβάζει τα μπλόκα ως κάτι πολύ μεγαλύτερο από αγροτικό ζήτημα. Είναι τεστ κυβερνητικής αξιοπιστίας. Γιατί το αγροτικό έχει ένα χαρακτηριστικό που σπάνια συγχωρεί: όταν σπάει η εμπιστοσύνη, δεν ξανακολλάει με εξαγγελίες. Ξαναχτίζεται με κανόνες, εφαρμογή και καθαρή εκτέλεση. Εδώ το κυβερνητικό πλεονέκτημα είναι ότι υπάρχει διάθεση να κλείσουν τα ανοιχτά μέτωπα πριν γίνουν μόνιμες κρίσεις. Το ρίσκο είναι ότι, αν χαθεί ο συντονισμός στα υπουργεία, η πρωτοβουλία γυρίζει ανάποδα.
Ο Κυριάκος σε αυτό το κομμάτι παίζει μπροστά. Δεν αφήνει κενό και δεν αφήνει την ένταση να τον σπρώξει σε κινήσεις πανικού. Αυτό είναι πολιτική ωριμότητα. Αλλά το πολιτικό κέρδος δεν γράφεται στη στρατηγική. Γράφεται στο delivery. Στο αν οι υπηρεσίες κάνουν αυτά που πρέπει και στο αν οι υπουργοί δίνουν λύσεις αντί για δικαιολογίες. Γιατί ο κόσμος ακούει «θα δούμε» και το μεταφράζει σε «δεν μπορείτε».
Στο παρασκήνιο των μπλόκων παίζεται ένα δύσκολο παιχνίδι. Όχι μόνο για το τι θα δοθεί, αλλά για το πώς θα δοθεί. Η κυβέρνηση θέλει να φανεί ότι ακούει και διορθώνει, χωρίς να ανοίγει την πόρτα στον κανόνα του εκβιασμού. Κι αυτό είναι λεπτή ισορροπία. Αν πεις «ναι σε όλα», χάνεις την αξιοπιστία της διακυβέρνησης. Αν πεις «όχι σε όλα», χάνεις την κοινωνική νομιμοποίηση. Η έξυπνη λύση είναι το μέσο: μετρημένες κινήσεις, καθαρά κριτήρια και ουσιαστική εφαρμογή.
Και κάπου εδώ μπαίνει ο νέος πονοκέφαλος που δεν αντιμετωπίζεται με ατάκες. Η νέα δημοσκοπική εικόνα που έπαιξε σήμερα δείχνει ότι στο σενάριο καθόδου νέων σχηματισμών, το «κόμμα Καρυστιανού» δεν εμφανίζεται απλώς να “γράφει”. Εμφανίζεται να βγαίνει δεύτερο κόμμα. Αυτό από μόνο του αλλάζει συμπεριφορές, αντανακλαστικά και νευρικότητα, όχι μόνο απέναντι στην κυβέρνηση, αλλά και μέσα στην ίδια την αντιπολίτευση.
Διότι το σοκ εδώ δεν είναι αριθμητικό. Είναι χαρτογράφησης. Στο ίδιο σενάριο, το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται τρίτο, ενώ ο Τσίπρας τέταρτος. Με απλά λόγια, το αντιπολιτευτικό τοπίο δεν αναδιατάσσεται “ομαλά”. Σπάει σε κομμάτια. Και όταν αρχίζει να σπάει, ανοίγουν οι εσωτερικές κουβέντες για γραμμή, ηγεσίες, ρόλους και ποιος μιλάει για ποιον. Αυτές οι κουβέντες τρώνε χρόνο, φθείρουν πειθαρχία και βγάζουν στην επιφάνεια ανταγωνισμούς που μέχρι χθες έμεναν κάτω από το χαλί.
Για το Μαξίμου ο χειρισμός θέλει λεπτότητα. Αν το σηκώσει πολύ, το μεγαλώνει. Αν το αγνοήσει εντελώς, του αφήνει χώρο να αποκτήσει μύθο. Η πιο έξυπνη διαχείριση είναι να μην χαρίσει πεδίο στη γενική αντισυστημική ρητορική, αλλά να κλείσει πραγματικές πληγές στην καθημερινότητα, εκεί που κερδίζονται οι εκλογές. Γιατί το καινούργιο τρέφεται από την αίσθηση ότι «κανείς δεν ακούει». Όταν μειώνεις την αίσθηση, μειώνεις και το ρεύμα.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται η κλασική παραπολιτική λεπτομέρεια. Όταν ένα μέτωπο είναι δύσκολο, αρχίζει να παίζει το «ποιος θα το χρεωθεί αν πάει στραβά». Αυτό φέρνει νευρικότητα. Και η νευρικότητα φέρνει διαρροές. Ειδικά όταν ακούγονται ψίθυροι για ανασχηματισμό, κάποιοι θυμούνται ξαφνικά την παραγωγικότητα και κάποιοι άλλοι θυμούνται ξαφνικά τα πηγαδάκια. Το Μαξίμου χρησιμοποιεί τέτοια σενάρια ως εργαλείο πειθαρχίας: όχι για να τρομάξει, αλλά για να κουμπώσουν οι ρυθμοί εκεί που πρέπει.
Στο εξωτερικό μέτωπο, η κινητικότητα για τα ελληνοτουρκικά είναι από αυτά τα θέματα που δεν σηκώνουν ούτε υπερβολές ούτε κορώνες. Η κυβέρνηση επιλέγει ήσυχη δύναμη και καθαρή γραμμή. Το κέρδος είναι ότι κρατάς διεθνή αξιοπιστία και δεν αφήνεις τη συζήτηση να γίνει εσωτερική κατανάλωση. Το ρίσκο είναι η διαχείριση των λεπτομερειών. Στα εθνικά, μια κακή διατύπωση μπορεί να σε κυνηγήσει περισσότερο από μια κακή απόφαση.
Στο εσωτερικό, αυτό που πραγματικά καίει είναι οι συμβάσεις. Όχι οι μεγάλες που γράφονται στις ανακοινώσεις, αλλά οι καθημερινές που χτίζουν ή γκρεμίζουν εμπιστοσύνη. Οι αναθέσεις, οι προκηρύξεις, οι επεκτάσεις, οι υπογραφές που δεν φαίνονται μέχρι να γίνουν θέμα. Εκεί κρίνεται η σοβαρότητα. Γιατί αν αφήσεις μικρές γκρίζες ζώνες να γίνουν συνήθεια, κάποια στιγμή θα σου γυρίσουν σαν τίτλος.
Το χαμηλόφωνο κουτσομπολιό της ημέρας έχει ουσία. Κυκλοφορεί ότι δύο χαρτοφυλάκια έχουν μπει σε μια σιωπηρή κόντρα για το ποιος τρέχει καλύτερα τις διαδικασίες και ποιος χτίζει καλύτερα την εικόνα. Στα λόγια, όλοι είναι ομάδα. Στην πράξη, πάντα υπάρχει εκείνος που θέλει να φαίνεται ότι έσωσε το project. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η προβολή γίνεται πιο σημαντική από το αποτέλεσμα.
Και μια λεπτομέρεια που δεν γράφεται, αλλά ακούγεται: όταν το Μαξίμου αρχίζει να μετράει προθεσμίες αντί για δηλώσεις, κάτι αλλάζει. Όχι στην επικοινωνία. Στις καρέκλες. Αύριο θα φανεί ποιος έχει φάκελο κλειστό και ποιος τον άφησε ανοιχτό.
