Του Κίμωνα Λογοθέτη
Το σοβαρό τροχαίο που σημειώθηκε σήμερα στον Κηφισό, με τη σύγκρουση δύο φορτηγών και την εκτροπή του ενός στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, δεν είναι απλώς ένα ακόμη «ατύχημα». Είναι ένα ηχηρό καμπανάκι για την κατάσταση της οδικής ασφάλειας στον κεντρικότερο οδικό άξονα της Αττικής. Και κυρίως, είναι ένα περιστατικό που επαναφέρει με επιτακτικό τρόπο το ερώτημα: ποιος πραγματικά ευθύνεται;
Ο Κηφισός δεν είναι ένας απλός αστικός δρόμος. Είναι αυτοκινητόδρομος, με συγκεκριμένες και αυστηρές τεχνικές προδιαγραφές. Αυτό σημαίνει ότι τα αντίθετα ρεύματα κυκλοφορίας οφείλουν να διαχωρίζονται με σύγχρονα συστήματα αναχαίτισης οχημάτων, ικανά να συγκρατήσουν ακόμη και φορτηγά βαρέος τύπου. Δεν πρόκειται για σύσταση ή καλή πρακτική, πρόκειται για βασική προϋπόθεση ασφάλειας.
Κι όμως, η εικόνα που επικρατεί σήμερα στον Κηφισό είναι αδιανόητη. Η σύγκρουση των δύο φορτηγών κατέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο ότι τα υφιστάμενα στηθαία και τα υποτιθέμενα «προστατευτικά» δεν επιτελούν τον ρόλο τους. Το αποτέλεσμα ήταν ένα φορτηγό να περάσει τα υποτυπώδη εμπόδια, να διασχίσει το διαχωριστικό και να βρεθεί στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Η προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται η οδική ασφάλεια στον Κηφισό δεν είναι απλώς ανεύθυνη. Είναι επικίνδυνη. Σε πολλά σημεία του αυτοκινητόδρομου, αντί για πιστοποιημένα συστήματα αναχαίτισης οχημάτων (ΣΑΟ) ή σύγχρονα στηθαία τύπου roller bar, συναντά κανείς ένα παρωχημένο, επικίνδυνο και ουσιαστικά δολοφονικό αντιθρομβωτικό πλέγμα. Ένα μεταλλικό κατασκεύασμα που όχι μόνο δεν μπορεί να συγκρατήσει φορτηγό, αλλά συχνά δεν συγκρατεί ούτε Ι.Χ.
Το συγκεκριμένο πλέγμα, που υπάρχει σε μεγάλο μήκος του Κηφισού και στο σημείο όπου σημειώθηκε το τροχαίο το πρωινό της Πέμπτης 8 Ιανουαρίου 2026 έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι σε περίπτωση σύγκρουσης εκτινάσσεται στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Αντί να προστατεύει, μετατρέπεται το ίδιο σε αιτία πρόκλησης νέων τροχαίων ατυχημάτων.
Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ζήτημα των ευθυνών. Ο αρμόδιος φορέας συντήρησης της λεωφόρου Κηφισού, του κεντρικότερου δρόμου της Αττικής, είναι η Διεύθυνση Διαχείρισης Μητροπολιτικών Υποδομών της Περιφέρειας Αττικής. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι σήμερα δεν φαίνεται να αντιμετωπίζει το ζήτημα με τη δέουσα σοβαρότητα. Όχι μόνο στον Κηφισό, αλλά και σε μια σειρά από κεντρικούς οδικούς άξονες.
Η εικόνα είναι ίδια παντού: τρακαρισμένα στηθαία που παραμένουν επί μήνες ή και χρόνια χωρίς αντικατάσταση. Και όταν γίνεται «αποκατάσταση», αυτή συχνά περιορίζεται σε ένα πρόχειρο πλαστικό πλέγμα με μπετόβεργες, μια λύση προσωρινή που έχει μετατραπεί σε μόνιμη πρακτική. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται πλέον σε κεντρικούς δρόμους όπως η λεωφόρος Ποσειδώνος, η Χαμοστέρνας, η Πέτρου Ράλλη, η Κηφισίας και η λεωφόρος Αθηνών.
Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε τυχαία ούτε περιστασιακή. Συνιστά διαρκή αδιαφορία, ολιγωρία και έλλειψη στοιχειώδους σχεδιασμού. Και αυτή η αδιαφορία θέτει καθημερινά σε κίνδυνο τις ζωές χιλιάδων οδηγών που κινούνται στο οδικό δίκτυο της Αττικής.
Ειδικά στον Κηφισό, στο σημείο του σημερινού τροχαίου, δεν υπάρχει καν σύγχρονο προστατευτικό σύστημα στο διαχωριστικό. Υπάρχει μόνο ένα παρωχημένο μεταλλικό πλέγμα, το οποίο θα έπρεπε να έχει αντικατασταθεί εδώ και πολλά χρόνια είτε από πιστοποιημένο σύστημα αναχαίτισης οχημάτων (ΣΑΟ) είτε από σύγχρονα στηθαία ασφαλείας τύπου roller bar. Το γεγονός ότι αυτό δεν έχει γίνει, δεν είναι απλή τεχνική αβλεψία. Είναι επιλογή.
Σύμφωνα με τη νέα αυστηρότερη νομοθεσία που αφορά την ευθύνη επίορκων δημόσιων υπαλλήλων και υπηρεσιακών παραγόντων, σε περιπτώσεις τροχαίων ατυχημάτων όπου προκύπτει σαφής υπαιτιότητα του οδικού δικτύου, προβλέπονται πλέον σοβαρές κυρώσεις. Όταν αποδεικνύεται ότι υπήρχε γνώση, αδράνεια και παράλειψη λήψης μέτρων, οι ευθύνες δεν μπορούν να αποκρύπτονται πίσω από υπηρεσιακά έγγραφα και γραφειοκρατικές δικαιολογίες.
Το σημερινό τροχαίο στον Κηφισό δεν πρέπει να ξεχαστεί ως ένα ακόμη δελτίο ειδήσεων. Πρέπει να αποτελέσει αφετηρία ουσιαστικής λογοδοσίας. Γιατί η οδική ασφάλεια δεν εξαντλείται στο τι κάνει ο οδηγός πίσω από το τιμόνι. Κρίνεται και συχνά υπονομεύεται από εκείνους που αποφασίζουν, συντηρούν ή αμελούν πίσω από τα γραφεία.
Και όταν αυτή η αμέλεια κοστίζει ανθρώπινες ζωές, τότε η ευθύνη δεν είναι θεωρητική. Είναι απολύτως πραγματική.
