Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική αφήνει στην άκρη τα «μεγάλα λόγια» και δοκιμάζεται στο πιο απλό και πιο δύσκολο στο πώς στέκεσαι δίπλα στους ανθρώπους σου όταν όλα καταρρέουν Στο Παράλιο Άστρος Κυνουρίας αυτές τις ημέρες η χώρα είδε μια τέτοια στιγμή Και είδε τον Βασίλη Κικίλια να μιλά όχι σαν διαχειριστής αλλά σαν άνθρωπος που νιώθει ότι το Λιμενικό Σώμα δεν είναι ένας μηχανισμός ούτε ένα «σύστημα» Είναι σώμα με τη βαριά σημασία της λέξης κοινότητα αποστολή συναδελφικότητα. Μια οικογένεια.
Το τραγικό γεγονός που πάγωσε το Άστρος
Η αφορμή ήταν τραγική Ο 53χρονος σημαιοφόρος του Λιμενικού Σώματος Ελληνικής Ακτοφυλακής Ανδρέας Αραχωβίτης έχασε τη ζωή του εν ώρα υπηρεσίας στο λιμάνι του Παράλιου Άστρους μέσα στη σφοδρή κακοκαιρία.
Εκτελούσε πεζή περιπολία μαζί με τη διοικήτρια του Λιμενικού Τμήματος με στόχο να απομακρυνθούν πολίτες και ιδιοκτήτες σκαφών από το σημείο λόγω των εξαιρετικά επικίνδυνων φαινομένων Σύμφωνα με δημοσιεύματα οι άνεμοι έφταναν 9 έως 10 μποφόρ ενώ ένα τεράστιο κύμα ξεπέρασε τον κυματοθραύστη και τους παρέσυρε στη θάλασσα Εκείνος ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του και διαπιστώθηκε ο θάνατός του ενώ η συνάδελφός του σώθηκε
Η στάση Κικίλια Δεν έμεινε στα τυπικά
Σε αυτή τη συνθήκη ο Κικίλιας δεν περιορίστηκε σε μια τυπική δήλωση Στην κηδεία του λιμενικού στο Άστρος μίλησε για «την οικογένεια του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής και του Λιμενικού Σώματος Ελληνικής Ακτοφυλακής» που «έχασε έναν άνθρωπό της στο καθήκον»
Η λέξη «οικογένεια» δεν ειπώθηκε ως σχήμα λόγου Ειπώθηκε ως στάση Ως υπενθύμιση ότι οι άντρες και οι γυναίκες του Λιμενικού υπηρετούν με αυταπάρνηση και συχνά με πολύ υψηλό κίνδυνο έναν κίνδυνο που δεν είναι θεωρία είναι καθημερινότητα
Το κρίσιμο βήμα: Θεσμική στήριξη για το παιδί
Και κυρίως έκανε κάτι που έχει πραγματικό βάρος ζήτησε θεσμική στήριξη για το παιδί του αδικοχαμένου λιμενικού Επικοινώνησε με τον Πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη ζητώντας η ελληνική Βουλή να το αγκαλιάσει και να το «υιοθετήσει» ώστε να υπάρξει μέριμνα για το ανήλικο παιδί του 53χρονου
Η θεσμική συνέχεια – Το κράτος οφείλει να έχει εργαλεία
Η συνέχεια ανέδειξε και μια χρήσιμη αλήθεια η Βουλή διαθέτει ήδη εδώ και χρόνια σχετικό πλαίσιο στήριξης των παιδιών όσων πέφτουν εν ώρα καθήκοντος Ο Νικήτας Κακλαμάνης υπενθύμισε δημόσια ότι η διαδικασία αυτή εφαρμόζεται από το 2010 και επεκτάθηκε από το 2011 στους ένστολους γενικότερα με συγκεκριμένα ποσά ετήσιας ενίσχυσης όπως 10.000 ευρώ για ένα παιδί κλιμακωτά για περισσότερα και δυνατότητα στήριξης έως τα 25 εφόσον σπουδάζουν
Ανέφερε επίσης ότι έως τις 31/12/2025 η Βουλή στήριζε 69 παιδιά με συνολική δαπάνη άνω των 600.000 ευρώ Υπήρξαν μάλιστα και οι γνωστές αιχμές περί «ανοιχτών θυρών»
Το ουσιώδες δεν χάνεται – Η Πολιτεία κρίνεται στην πράξη
Όμως αυτό δεν ακυρώνει το ουσιώδες Το αντίθετο δείχνει πώς πρέπει να λειτουργεί μια ώριμη Πολιτεία Ο υπουργός να μην αρκείται στο «συλλυπητήριο» αλλά να ζητά το έμπρακτο Και οι θεσμοί να έχουν έτοιμα εργαλεία αλληλεγγύης όχι ad hoc όχι με φιλανθρωπική λογική αλλά ως ελάχιστο χρέος σε εκείνους που υπηρετούν σε συνθήκες πραγματικού κινδύνου
Ο Βασίλης Κικίλιας στην υπόθεση του Άστρους έδωσε μια εικόνα που έχει σημασία να μείνει ότι το Λιμενικό Σώμα δεν είναι απρόσωπη υπηρεσία Είναι άνθρωποι με ονόματα οικογένειες παιδιά Και όταν ένας από αυτούς φεύγει στο καθήκον η Πολιτεία δεν δικαιούται να μείνει μόνο στις λέξεις Οφείλει να σταθεί δίπλα γρήγορα καθαρά θεσμικά
Μια οικογένεια που δεν πρέπει να μένει μόνη
Σε τέτοιες στιγμές δεν μετράει η επικοινωνία Μετράει η ανταπόκριση η ευθύνη και η θεσμική συνέχεια Το Λιμενικό Σώμα είναι στην πρώτη γραμμή κάθε μέρα Και όταν το καθήκον έχει κόστος η στήριξη δεν πρέπει να είναι εξαίρεση Πρέπει να είναι κανόνας
