Η πιο ηχηρή λεπτομέρεια από το τελευταίο κύμα κλιμάκωσης δεν είναι μόνο οι εκρήξεις και οι ανταλλαγές πυρών, αλλά η εικόνα: μια δορυφορική λήψη που αποδίδεται σε Airbus και δημοσιεύτηκε από τους New York Times, στην οποία φαίνεται εκτεταμένη καταστροφή κτιρίων και μαύρη στήλη καπνού μέσα στο ασφαλές συγκρότημα που περιγράφεται ως επίσημη κατοικία/έδρα του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στο κέντρο της Τεχεράνης.
Η εικόνα ακριβώς επειδή είναι δορυφορική, ψυχρή και «αντικειμενική» λειτούργησε σαν επιταχυντής φημών. Μέσα σε λίγες ώρες, η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε από το «τι χτυπήθηκε» στο πιο επικίνδυνο ερώτημα: «τι απέγινε ο ίδιος ο Ανώτατος Ηγέτης;»
Τι γνωρίζουμε με σχετική βεβαιότητα
Πρώτον, ότι ο Χαμενεΐ ήταν μεταξύ των κορυφαίων στόχων στο πλαίσιο των πληγμάτων, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες και ρεπορτάζ για τον σχεδιασμό της επιχείρησης.
Δεύτερον, ότι η τύχη/τοποθεσία του δεν επιβεβαιώθηκε επίσημα άμεσα, κάτι που άφησε κενό ενημέρωσης και χώρο για εικασίες. Τρίτον, ότι πηγές που επικαλείται το Reuters αναφέρουν πως ο Χαμενεΐ μετακινήθηκε σε ασφαλή τοποθεσία.
Τα σενάρια που τροφοδοτούνται…
1) Είναι ζωντανός και έχει μεταφερθεί σε καταφύγιο/ασφαλές σημείο.
Αυτό είναι το σενάριο που «κουμπώνει» περισσότερο με τις αναφορές του Reuters περί μετακίνησης σε ασφαλή τοποθεσία.
2) Είναι ζωντανός αλλά τραυματισμένος ή προσωρινά ανίκανος να εμφανιστεί.
Το σενάριο αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί, όμως εξηγεί γιατί σε τέτοιες κρίσεις τα καθεστώτα επιλέγουν περιορισμένη δημόσια εικόνα και αυστηρό έλεγχο πληροφόρησης, ειδικά αν συνδυάζεται με διακοπές/περιορισμούς επικοινωνιών.
3) Έχει σκοτωθεί και το καθεστώς το αποκρύπτει.
Εδώ εντάσσονται οι αναφορές/«εκτιμήσεις» που αποδίδονται σε ισραηλινά ΜΜΕ (π.χ. Channel 12) περί «αυξανόμενων ενδείξεων» ή «πιθανής» εξουδετέρωσης. Το κρίσιμο είναι ότι μέχρι τώρα δεν υπάρχει επίσημη και ανεξάρτητη επιβεβαίωση.
Ο Χαμενεΐ δεν είναι απλώς πρόσωπο-σύμβολο. Είναι ο κόμβος που «δένει» θεσμικά το καθεστώς, τους Φρουρούς της Επανάστασης και την αλυσίδα εντολών. Η παραμικρή ασάφεια για την κατάστασή του αυξάνει:
• τον κίνδυνο εσωτερικής αναταραχής/διαδοχολογίας,
• την πιθανότητα σκληρότερης ιρανικής απάντησης για λόγους κύρους,
• και την αβεβαιότητα στις πρωτεύουσες του Κόλπου που ήδη βρίσκονται σε συναγερμό μετά τα περιφερειακά πλήγματα.
Η δορυφορική εικόνα των NYT όσο κι αν δεν «λέει» από μόνη της ποιος βρισκόταν εκεί συμπυκνώνει την ουσία της κρίσης: η σύγκρουση έχει περάσει στο επίπεδο στόχευσης κορυφής και, μαζί, στο επίπεδο της πληροφορίας, της φήμης και της ψυχολογικής πίεσης. Μέχρι να υπάρξει καθαρή επιβεβαίωση (εμφάνιση, επίσημη ανακοίνωση με αξιοπιστία ή ανεξάρτητα στοιχεία), το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι βρισκόμαστε σε μια φάση όπου η σιωπή μετρά όσο και οι πύραυλοι.
