Τι πάει να κλειδώσει η κυβέρνηση στη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, τι επιδιώκει η Άγκυρα και ποια είναι η μία διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα.
Η συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αγκυρα στις 11 Φεβρουαρίου 2026 δεν είναι μια τυπική διπλωματική στάση. Είναι ραντεβού με καθαρό στόχο να διατηρηθεί ο έλεγχος στο πεδίο και να μην επιστρέψει η κατάσταση σε κύκλο έντασης. Η εικόνα της ηρεμίας υπάρχει, αλλά δεν είναι δεδομένη ως πραγματικότητα. Στα ελληνοτουρκικά, ένα μικρό συμβάν μπορεί να εξελιχθεί γρήγορα σε σοβαρό επεισόδιο.
ΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ
Η επίσκεψη γίνεται με θεσμικό βάρος και συμμετοχή κυβερνητικών επιτελείων. Αυτό έχει δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι το πολιτικό μήνυμα ότι οι δίαυλοι παραμένουν ανοιχτοί. Το δεύτερο είναι το πρακτικό επίπεδο, με δυνατότητα συμφωνιών χαμηλής πολιτικής σε τομείς συνεργασίας που δεν ακουμπούν τον πυρήνα της διαφοράς. Αυτές οι κινήσεις χτίζουν ένα ελάχιστο πλαίσιο προβλεψιμότητας. Δεν λύνουν τα δύσκολα, αλλά μειώνουν το ρίσκο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΣΑΦΗΣ
Η Αθήνα πηγαίνει με θέση που δεν επιδέχεται ασάφεια. Η Ελλάδα αναγνωρίζει μία και μόνο διαφορά προς συζήτηση, την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.
Ο,τι αφορά την κυριαρχία δεν μπαίνει σε παζάρι. Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί αποτρέπει τη συζήτηση να μετατραπεί σε ανοιχτή λίστα θεμάτων, όπου η μία πλευρά ζητά και η άλλη απλώς αμύνεται.
ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ Η ΑΓΚΥΡΑ
Η τουρκική προσέγγιση επιδιώκει ευρύτερο πλαίσιο συζήτησης. Η Αγκυρα θέλει πακέτο ατζέντας και να ανοίγουν περισσότερα κεφάλαια. Εκεί γεννιέται η τριβή. Η Αθήνα θέλει συγκεκριμένο αντικείμενο. Η Αγκυρα θέλει διεύρυνση αντικειμένου. Αν η συζήτηση φύγει από τον πυρήνα και πάει σε ζητήματα κυριαρχίας, τότε το πλαίσιο γίνεται πιο ευάλωτο.
ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΥΨΗΛΟΥ ΡΙΣΚΟΥ 12 ΜΙΛΙΑ, ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ
Το πιο ευαίσθητο υπόβαθρο είναι το θέμα των χωρικών υδάτων και γενικότερα οι κινήσεις στο πεδίο που μπορούν να δημιουργήσουν ένταση. Για την Ελλάδα, τα χωρικά ύδατα είναι κυριαρχικό δικαίωμα. Για την Τουρκία, το θέμα αντιμετωπίζεται ως κόκκινη γραμμή, ειδικά στο Αιγαίο.
Παράλληλα, υπάρχει ο κίνδυνος οι έρευνες και οι δραστηριότητες στη θάλασσα να παρουσιαστούν ως «αμφισβητούμενες», ώστε να ασκηθεί πίεση για συντονισμό. Αυτό η Αθήνα το αντιμετωπίζει ως προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένων και το απορρίπτει.
ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ Η ΑΘΗΝΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ
Ο στόχος δεν είναι να λυθούν όλα σε μια μέρα. Ο στόχος είναι πρακτικός και μετρήσιμος.
Πρώτον, αποκλιμάκωση στο πεδίο, ώστε να μειωθούν οι πιθανότητες επεισοδίου.
Δεύτερον, διατήρηση ανοικτών διαύλων, ώστε να μην επιστρέψουμε σε διαχείριση κρίσεων.
Τρίτον, έλεγχος της ατζέντας, ώστε να μείνει στη μία διαφορά και να μην ανοίξει κατάλογος νέων απαιτήσεων.
ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΗΣ 11ΗΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
ΗΡΕΜΟ ΚΕΡΔΟΣ Συνεχίζεται ο διάλογος, συμφωνούνται πρακτικά βήματα συνεργασίας και κρατιούνται χαμηλοί τόνοι στο πεδίο.
ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΙΣΟΠΑΛΙΑ Θετικό κλίμα χωρίς ουσιαστική πρόοδο στον πυρήνα, αλλά με διατήρηση καναλιών και χωρίς επεισόδια.
ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΖΗΜΙΑΣ Σκληρή ρητορική ή κίνηση στο πεδίο που χαλάει το κλίμα και ανεβάζει το ρίσκο άμεσα.
Στις 11 Φεβρουαρίου η ελληνική πλευρά προσέρχεται με στόχο καθαρή ατζέντα, χαμηλή ένταση και αποφυγή γκρίζων συμφωνιών. Το αποτέλεσμα θα κριθεί από το αν ο διάλογος θα μείνει εντός πλαισίου και από το αν θα διατηρηθεί η σταθερότητα στο πεδίο την επόμενη ημέρα.
