Η σύλληψη του Μαροκινού υπηκόου, ο οποίος φέρεται να ήταν ο διακινητής στο πολύνεκρο περιστατικό ανοιχτά της Χίου, δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση αστυνομικού δελτίου. Είναι το ανατριχιαστικό «τέλος» ενός δρομολογίου που ξεκίνησε ως εμπόριο ανθρώπων και κατέληξε σε δεκαπέντε νεκρούς, τραυματίες, παιδιά στο νοσοκομείο και οικογένειες διαλυμένες μέσα σε λίγα λεπτά.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μετέδωσαν διεθνή και ελληνικά μέσα, ο άνδρας συνελήφθη ως ύποπτος για διακίνηση μεταναστών, μετά το δυστύχημα/σύγκρουση ανάμεσα σε ταχύπλοο που μετέφερε μετανάστες και σκάφος του Λιμενικού, κοντά στη Χίο. Η τραγωδία σημειώθηκε ενώ το σκάφος των μεταναστών κινούνταν χωρίς φώτα ναυσιπλοΐας και κατά τις αρχές– αγνόησε προειδοποιήσεις, πριν ακολουθήσει η μοιραία εξέλιξη.
Αυτό που πρέπει να ειπωθεί καθαρά είναι ότι η διακίνηση δεν είναι «μεταφορά». Είναι εγκληματική πράξη υψηλού ρίσκου, που στήνεται πάνω στην απελπισία και εκτελείται με μια κυνική λογική: αν φτάσουμε, κερδίσαμε· αν χαθούν άνθρωποι, “παράπλευρη απώλεια”. Στη Χίο, το αποτέλεσμα αυτής της λογικής ήταν σκληρό: νεκροί, τραυματίες (ανάμεσά τους παιδιά), και δύο γυναίκες που –σύμφωνα με τα ρεπορτάζ– υπέστησαν αποβολές μέσα στο χάος που ακολούθησε.
Το «δολοφονικό» στοιχείο εδώ δεν χρειάζεται υπερβολές για να φανεί. Είναι η συνειδητή επιλογή να μπει κόσμος σε ένα επικίνδυνο πέρασμα, συχνά υπεράριθμος, με ελάχιστα μέσα ασφάλειας, με ταχύτητα και τακτικές που μετατρέπουν τη θάλασσα σε παγίδα. Είναι η αντιμετώπιση ανθρώπων σαν φορτίο. Και όταν μια επιχείρηση βασίζεται ακριβώς στο να αυξάνει το ρίσκο (για να μειώνει χρόνο, να αποφεύγει ελέγχους, να μεγιστοποιεί κέρδος), τότε δεν μιλάμε για «ατύχημα» με την καθημερινή έννοια. Μιλάμε για ένα μοντέλο που, εκ των πραγμάτων, παράγει νεκρούς.
Την ίδια στιγμή, η υπόθεση δεν μπορεί να σταθεί χωρίς πλήρη διαλεύκανση. Έχουν ήδη αναφερθεί ερωτήματα για κρίσιμες λεπτομέρειες του συμβάντος (όπως ζητήματα καταγραφής/κάμερας) και έχει ανακοινωθεί διερεύνηση. Αυτό είναι απαραίτητο: για να αποδοθούν ευθύνες όπου υπάρχουν, να κλείσουν «τρύπες» στη διαδικασία, και το κυριότερο να μην ξαναδούμε το ίδιο έργο.
Αν κάτι δείχνει η σύλληψη του φερόμενου διακινητή, είναι ότι η κοινωνία δεν έχει απέναντί της ένα «τυχαίο επεισόδιο», αλλά μια βιομηχανία εγκλήματος που πλουτίζει σπρώχνοντας ανθρώπους στο όριο της επιβίωσης. Και όταν αυτό το όριο σπάει, η θάλασσα δεν συγχωρεί.
