Του Κίμωνα Λογοθέτη
Την ώρα που η κυβέρνηση και το Θάνος Πλεύρης, Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, επιχειρούν στη Βουλή να περάσουν ένα νομοσχέδιο με αυστηροποίηση των ποινών για τους διακινητές, με ειδικές διατάξεις που στοχεύουν ακόμη και στα μέλη ΜΚΟ που εμπλέκονται σε παράνομη διακίνηση μεταναστών, υπάρχουν βουλευτές και πολιτικές δυνάμεις που όχι απλώς αρνούνται να στηρίξουν τη θέση αυτή, αλλά στην πράξη κινούνται υπέρ των κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονται ανθρώπους και βάζουν σε κίνδυνο τη χώρα.
Κατά τη συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για το πολυσχιδές νομοσχέδιο που περιλαμβάνει αυστηρότερες ποινές για λαθροδιακινητές, αλλά και ρύθμιση για τη λειτουργία και εποπτεία των ΜΚΟ, ο κ. Πλεύρης δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνειών: «Ο διακινητής, ο δολοφόνος, εάν είναι μέλος ΜΚΟ θα έχει αυστηρότερες ποινές» τόνισε, και συμπλήρωσε ότι όποιος δεν ψηφίσει αυτή την αυστηροποίηση «δεν είναι με το Λιμενικό, αλλά με τους διακινητές».
Με αυτό το καθαρό δίλημμα, η κυβέρνηση επιδιώκει να διαχωρίσει πολιτικά όσους αποδέχονται ότι η αποτροπή και τιμωρία των διακινητών είναι πρωταρχικό ζήτημα για την ασφάλεια και την επιβίωση της χώρας. Στο κείμενο του νομοσχεδίου περιλαμβάνονται διατάξεις που επιδιώκουν να ενισχύσουν το ποινικό πλαίσιο για όσους συμμετέχουν στην παράνομη διακίνηση, με ποινές που φτάνουν έως και την ισόβια κάθειρξη για όσους διακινούν κυνηγημένους ανθρώπους με σκοπό το κέρδος ή σε συνεργασία με οργανωμένα κυκλώματα.
Ταυτόχρονα, εισάγεται αυστηρότερο πλαίσιο για τη λειτουργία των ΜΚΟ, με αυξημένη εποπτεία και ποινικές ευθύνες για όσους αποδεδειγμένα εμπλέκονται στην υπόθαλψη κυκλωμάτων παράνομης εισόδου και παραμονής. Δεν λείπουν βουλευτές που έχουν ταχθεί ενάντια σε αυτές τις διατάξεις. Ορισμένοι μιλούν για «στοχοποίηση» της κοινωνίας των πολιτών και των οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στη μετανάστευση, χαρακτηρίζοντας τις ρυθμίσεις ως υπερβολικές ή ως ποινικοποίηση ανθρωπιστικών δράσεων — μια θέση που, σε ακραίες εκφάνσεις της, φαίνεται να συγχέει την πάταξη των εγκληματικών δικτύων με τη δράση φορέων που στηρίζουν ευάλωτους ανθρώπους.
Αυτή η πολιτική αντιπαράθεση εντός της Βουλής δεν είναι απλώς μια μάχη απόψεων. Είναι μάχη για το αν η χώρα θα θωρακίσει πραγματικά τα σύνορά της και θα προστατεύσει τη ζωή και την ασφάλεια των πολιτών, ή αν θα επιτρέψει σε εκείνους που διευκολύνουν την παράνομη διακίνηση να λειτουργούν με ελαστικούς κανόνες και ατιμωρησία. Όποιος σήμερα στη Βουλή αντιτίθεται στην αυστηροποίηση των ποινών για τους διακινητές—ειδικά όταν αυτό αφορά μέλη οργανώσεων που κακώς ή καλώς εμπλέκονται σε παράνομες ροές—κινούμενος υπέρ μιας πιο «ήπιας» προσέγγισης, ουσιαστικά συμπλέει με τις δυνάμεις που εκμεταλλεύονται ανθρώπους και θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της χώρας.
Όποιος δεν αναγνωρίζει ότι η απλή παρανομία δεν είναι «ανθρωπισμός», αλλά εγκληματική εκμετάλλευση ανθρώπων και συνόρων, κινείται αντίθετα στα συμφέροντα της Ελλάδας. Η ιστορία δεν θα θυμηθεί μόνο ποιοι ψήφισαν τι. Θα θυμηθεί ποιοι στάθηκαν με το μέρος εκείνων που υπερασπίζονται τα σύνορά μας και ποιοι με εκείνους που τα υπονομεύουν. Σε μια εποχή που η Ελλάδα δέχεται πιέσεις από πολλές πλευρές, η πολιτική στάση απέναντι σε ένα τέτοιο νομοσχέδιο δεν είναι απλώς νομική ή ρητορική. Είναι θέση ζωής ή θανάτου για τη χώρα.
