Στη Χίος ζήσαμε πάλι το ίδιο έργο: ένα σκηνικό όπου η πραγματικότητα γίνεται λάστιχο, ανάλογα με το ποιος θέλει να την τραβήξει προς ποια κατεύθυνση. Ένα τραγικό περιστατικό με μετανάστες, διακινητές και το Λιμενικό Σώμα, ελληνική ακτοφυλακή, το οποίο όπως πάντα είναι το πρώτο που τρέχει, το πρώτο που κινδυνεύει, το πρώτο που θα φάει την κριτική. Και το τελευταίο που πληρώνεται.
Κι εκεί που θα περίμενε κανείς πως, σε τέτοια θέματα, μια χώρα θα ήταν ενιαία σαν βράχος, εμφανίζεται η αντιπολίτευση – όχι ως θεσμικός αντίλογος, αλλά ως μόνιμος αυτόματος αντιλεξιφαριστής. Αν η κυβέρνηση πει «η θάλασσα είναι μπλε», η αντιπολίτευση θα επιμείνει πως έχει μωβ αποχρώσεις. Δεν είναι πολιτική αυτό, είναι παιδική χαρά. Και μάλιστα με σπασμένη τσουλήθρα.
Ζητούν «αποδείξεις» για το τι έγινε. Αποδείξεις από ποιον; Από ανθρώπους που κάνουν 15ωρες βάρδιες, που παλεύουν με κύματα, με διακινητές, με απελπισμένους ανθρώπους που πέφτουν θύματα εγκληματικών δικτύων; Ας είμαστε σοβαροί. Οι λιμενικοί δεν είναι ούτε χολιγουντιανοί cameramen, ούτε κοινωνικοί λειτουργοί της στεριάς. Και οι κάμερες; Ναι, είναι θερμικές. Δεν δείχνουν σκηνές, δεν καταγράφουν πρόσωπα δείχνουν σκιές θερμότητας. Άρα το «να δούμε το βίντεο» είναι τόσο άκυρο όσο το να ζητήσεις από έναν γονιό να σου δώσει βίντεο του παιδιού του που… κοιμάται μέσα σε μαύρο σκοτάδι.
Από τη μια λοιπόν έχουμε λαθροδιακινητές που γεμίζουν βάρκες σαν να φορτώνουν παλέτες, που ζητούν χιλιάρικα από ανθρώπους απελπισμένους, που πατάνε πάνω στον φόβο και την ανάγκη. Και από την άλλη, αυτούς που στέκονται απέναντι στους λιμενικούς με μισθούς που ούτε το ρίσκο καλύπτουν ούτε τις ευθύνες. Κι όμως, το ελληνικό πολιτικό σύστημα βρίσκει τρόπο να στρέψει τη φωτιά προς τους δεύτερους, λες και περιμένει τις «μαρτυρίες» των διακινητών για να σχηματίσει άποψη.
Αυτό δεν είναι αντιπολίτευση. Είναι ηθική στρέβλωση.
Μια κανονική χώρα, ιδιαίτερα όταν έχει γείτονα την Τουρκία, δεν παίζει κομματικό πινγκ πονγκ πάνω σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και μεταναστευτικών ροών. Υπάρχουν τομείς που απαιτούν εθνική γραμμή, όχι κομματικό μικροεμπόριο. Όταν απέναντί σου έχεις έναν παίκτη που δοκιμάζει κάθε μέρα τα όρια, δεν μπορείς να πηγαίνεις «κόντρα για την κόντρα», απλώς για να ακουστείς.
Το να χαϊδεύεις τη ρητορική των διακινητών για να πιέσεις την κυβέρνηση είναι σαν να δίνεις σε λύκο το κλειδί του κοπαδιού. Κι αυτό, πραγματικά, ξεφεύγει από το πλαίσιο της πολιτικής αγγίζει το όριο της εθνικής ανευθυνότητας.
Αν θέλουμε να λεγόμαστε σοβαρό κράτος, πρέπει τουλάχιστον στα αυτονόητα να συμφωνούμε. Και το αυτονόητο εδώ είναι πως οι διακινητές είναι οι θύτες, οι μετανάστες τα θύματα και το Λιμενικό οι άνθρωποι που τρέχουν να σώσουν και τους δύο.
Κι όποιος έχει άλλη άποψη, μάλλον μπερδεύει την πολιτική με το θέατρο σκιών.
