Η Τουρκία επανέρχεται με υψηλούς τόνους στην Ανατολική Μεσόγειο, αποστέλλοντας επιστολή προς τον Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, με αιχμές κατά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου για τις θαλάσσιες ζώνες και τις ενεργειακές εξελίξεις, επιμένοντας στη νομιμότητα του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Στο κείμενό της, η Άγκυρα χαρακτηρίζει «παράνομη» τη συμφωνία Ελλάδας και Αιγύπτου για τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ, υποστηρίζοντας ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα για την ίδια και ότι «παραβιάζει την τουρκική υφαλοκρηπίδα». Κατηγορεί την Αθήνα για «επιλεκτική ερμηνεία» του Δικαίου της Θάλασσας και κάνει λόγο για «μαξιμαλιστικές αξιώσεις», που κατά την τουρκική θέση δεν συνάδουν με την αρχή της ευθυδικίας.
Η τουρκική πλευρά επαναλαμβάνει ότι τα ελληνικά νησιά δεν δικαιούνται πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ όταν, όπως υποστηρίζει, «στρεβλώνουν» ένα «δίκαιο» αποτέλεσμα. Με αυτό το σκεπτικό επιχειρεί να περιορίσει δραστικά τα δικαιώματα νησιωτικών περιοχών όπως η Κρήτη και τα Δωδεκάνησα, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως χώρα που υπερβαίνει τα όρια στις θαλάσσιες διεκδικήσεις της.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στην Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία η Άγκυρα αμφισβητεί ως τη μόνη νόμιμη αρχή στο νησί, επαναλαμβάνοντας ότι «δεν υπάρχει μία ενιαία αρχή που να εκπροσωπεί από κοινού Τουρκοκυπρίους και Ελληνοκυπρίους». Υποστηρίζει ότι η Λευκωσία δεν μπορεί να ενεργεί «για όλο το νησί» και ότι οι πρωτοβουλίες της στην ΑΟΖ «αγνοούν τα εγγενή δικαιώματα του τουρκοκυπριακού λαού». Παράλληλα προβάλλει τις συμφωνίες της με το ψευδοκράτος ως «νόμιμες» και «σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο», παρά το γεγονός ότι η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει αποκλειστικά την Κυπριακή Δημοκρατία.
Στο επίκεντρο της επιστολής βρίσκεται εκ νέου το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, το οποίο η Τουρκία περιγράφει ως «νόμιμη συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ δύο παράκτιων κρατών», απορρίπτοντας τις αντιρρήσεις της Ελλάδας και άλλων χωρών της περιοχής. Υποστηρίζει ότι «οι ελληνικοί ισχυρισμοί είναι αβάσιμοι» και ότι αποσκοπούν «να υπονομεύσουν τη νομιμότητα της λιβυκής κυβέρνησης και των συμφωνιών της με την Τουρκία».
Η Άγκυρα στρέφεται επίσης κατά ενεργειακών κινήσεων στην περιοχή, όπως η δραστηριοποίηση της Chevron νοτίως της Κρήτης, υποστηρίζοντας ότι παραβλέπονται τα «νόμιμα δικαιώματα» της ίδιας και της Τρίπολης. Παράλληλα επικρίνει τις τριμερείς συνεργασίες Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου ως «αποκλειστικά σχήματα» που αγνοούν την Τουρκία.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η επίθεση στον Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, με την τουρκική πλευρά να υποστηρίζει ότι ορισμένες ζώνες «επικαλύπτουν την τουρκική υφαλοκρηπίδα» στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τονίζει μάλιστα ότι «κανένας εσωτερικός νόμος ή διοικητική πράξη της Ελλάδας δεν μπορεί να έχει συνέπειες επί των προϋφιστάμενων, ipso facto και ab initio, δικαιωμάτων της Τουρκίας στην υφαλοκρηπίδα της», επιμένοντας πως τα δικαιώματά της δεν εξαρτώνται από ανακήρυξη ΑΟΖ.
Παρά τον έντονα συγκρουσιακό χαρακτήρα της επιστολής, η Τουρκία δηλώνει ότι είναι «έτοιμη να συζητήσει με όλα τα παράκτια κράτη της περιοχής, πλην της ελληνοκυπριακής διοίκησης, για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών σύμφωνα με την αρχή της ευθυδικίας» και επικαλείται τη Διακήρυξη των Αθηνών, προβάλλοντας εικόνα υπέρμαχου της «ειρηνικής επίλυσης διαφορών» και των «σχέσεων καλής γειτονίας».
Διπλωματικές πηγές από την Αθήνα χαρακτηρίζουν την κίνηση αναμενόμενη και τονίζουν ότι η επιστολή «απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως», καθώς επαναλαμβάνει «γνωστές, πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας».
Όπως επισημαίνουν, «Η από 16 Φεβρουαρίου 2026 επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη προς τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού, σε συνέχεια σχετικών Ρηματικών Διακοινώσεων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη και δεν προκαλεί έκπληξη. Η εν λόγω επιστολή, που απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως, αναπαράγει τις γνωστές πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας, στις οποίες συχνά επιδίδεται η Τουρκία, αμφισβητώντας, για μια ακόμη φορά, τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας μας, ενώ επιμένει να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ».
Οι ίδιες πηγές υπογραμμίζουν ότι η επανάληψη νομικά ανυπόστατων θέσεων δεν δημιουργεί έννομα αποτελέσματα και προσθέτουν: «Ως γνωστόν, οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν ήδη κατ’ επανάληψη απαντηθεί με επιστολές μας προς τα Ηνωμένα Έθνη, στις οποίες υπενθυμίζουμε, μεταξύ άλλων, ότι σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, μεταξύ κρατών με παρακείμενες ή αντικείμενες ακτές, τα νησιά, έχουν πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, όπως και τα ηπειρωτικά εδάφη.
Θα πρέπει συνεπώς η Τουρκία να συνταχθεί με τις επιταγές του Δικαίου της Θάλασσας, προς όφελος των σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών μας, όπως και της σταθερότητας και της συνεργασίας στην περιοχή».
