Επιμέλεια-Μαρίνα Βασιλικιά
Ο Νίκος Πλακιάς, πατέρας των δίδυμων κοριτσιών και θείος της ανιψιάς του που έχασαν τη ζωή τους στο δυστύχημα των Τεμπών, περιγράφει στο Open τις πρώτες στιγμές της τραγωδίας και τη συνεχιζόμενη οργή του για την έλλειψη δικαίωσης.
«Όταν ήρθαν τα πρώτα νέα για τον εκτροχιασμό, το μόνο που με έτρωγε ήταν αν τα παιδιά μου ήταν ζωντανά και αν φώναξαν “μπαμπά” ή “μαμά”», λέει ο κ. Πλακιάς. Μαζί με τη σύζυγό του, πήγαν στο Αστυνομικό Τμήμα Τεμπών, νιώθοντας από νωρίς ότι τα παιδιά τους είχαν χαθεί. Στη λίστα των επιβατών που μεταφέρονταν με λεωφορεία δεν υπήρχαν τα ονόματά τους, ενώ οι μετακινήσεις στα νοσοκομεία για τους τραυματίες δεν έφεραν καμία ανακούφιση.
«Ξέρεις τι είναι να είσαι γονιός και να παρακαλάς το παιδί σου να μην καταλάβει τίποτα; Να έχεις χάσει το παιδί και να εύχεσαι να έχει φύγει ήσυχα», προσθέτει. Στο σπίτι, η απουσία τους γίνεται πιο έντονη: μόνο μία φωτογραφία των κοριτσιών παραμένει στο δωμάτιό τους, χωρίς στιγμές ζωής να κοσμούν τους τοίχους.
Αρχικά, η σκέψη του ήταν στην αγωνία για τα παιδιά και όχι στα αίτια του δυστυχήματος. Τις πρώτες 40 ημέρες, οι συγγενείς συγκεντρώθηκαν για το μνημόσυνο και μόνο αργότερα συνειδητοποίησαν ποιοι είχαν μερίδιο ευθύνης.
Στο δικαστικό κομμάτι, ο κ. Πλακιάς εκφράζει έντονη οργή: «Μια σύγκρουση τρένων αντιμετωπίστηκε σαν ένα απλό τροχαίο, και κανένας υπεύθυνος δεν μπήκε φυλακή. Για μένα πρέπει να πληρώσει από τον σταθμάρχη μέχρι τον υπουργό». Τρία χρόνια μετά την τραγωδία, η δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί, ενώ η δίκη προβλέπεται να κρατήσει χρόνια.
«Η οργή, το μίσος, ο θυμός δεν μου έχει περάσει. Τα κορίτσια δεν τα κάναμε Ιφιγένειες για να βγει καλύτερος ο σιδηρόδρομος της χώρας», καταλήγει ο πατέρας, εκφράζοντας τον πόνο και την αδικία που συνεχίζει να βιώνει.
