Του Κίμωνα Λογοθέτη
Δέκα χρόνια συμπληρώνονται από το τραγικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή στον Παντελή Παντελίδη και συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα. Η απώλεια ήταν τεράστια. Ένας καλλιτέχνης στο απόγειο της καριέρας του, με πρωτοφανή απήχηση και διαδοχικές επιτυχίες, έφυγε ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Το δυστύχημα σημειώθηκε στη γέφυρα της Λεωφόρος Βουλιαγμένης, στην περιοχή του Ελληνικού. Από εκείνη τη μέρα μέχρι σήμερα, όμως, το σημείο εξακολουθεί να βρίσκεται σε μια διοικητική «γκρίζα ζώνη». Σύμφωνα με απαντήσεις που έχουν δοθεί κατά καιρούς, η αρμοδιότητα δεν αναγνωρίζεται ξεκάθαρα ούτε από τον Δήμο Ελληνικού–Αργυρούπολης, ούτε από την Περιφέρεια Αττικής, ούτε από την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.
Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις υποδομές του συγκεκριμένου σημείου.
Σύμφωνα με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης και τα στοιχεία της ιατροδικαστικής εξέτασης που έχουν παρουσιαστεί δημοσίως, σοβαρά ζητήματα προκύπτουν και ως προς τη διαμόρφωση του οδικού περιβάλλοντος. Λίγα μέτρα πριν από τη ράμπα εξόδου υπήρχε επικίνδυνα υπερυψωμένο τσιμεντένιο κράσπεδο, το οποίο φέρεται να λειτούργησε ως σημείο εκτίναξης του οχήματος.
Στη συνέχεια, το αυτοκίνητο προσέκρουσε σε μεταλλικά κιγκλιδώματα τα οποία, σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, ήταν παλαιά, σκουριασμένα και χωρίς επαρκή συντήρηση. Κατά τις ίδιες εκθέσεις, μεταλλικό στοιχείο από τα κιγκλιδώματα φέρεται να αποσπάστηκε και να εισήλθε στο εσωτερικό του οχήματος, προκαλώντας καθοριστικό τραυματισμό στον Παντελή Παντελίδη.
Η διάσταση αυτή μετατοπίζει τη συζήτηση. Δεν πρόκειται μόνο για την απώλεια ελέγχου ενός οχήματος. Πρόκειται και για το κατά πόσο τα στοιχεία παθητικής ασφάλειας όπως τα προστατευτικά κιγκλιδώματα πληρούσαν τις προδιαγραφές και είχαν συντηρηθεί όπως όφειλαν.
Και όμως, δέκα χρόνια μετά, η εικόνα στο σημείο παραμένει ουσιαστικά ίδια. Το υπερυψωμένο κράσπεδο εξακολουθεί να υπάρχει. Τα μεταλλικά κιγκλιδώματα στέκουν στο ίδιο σημείο, χωρίς να έχει υπάρξει μια σαφής δημόσια τοποθέτηση για το αν το σημείο ανασχεδιάστηκε, αν ενισχύθηκε ή αν ελέγχθηκε εκ νέου με βάση σύγχρονες προδιαγραφές ασφαλείας.
Η αδυναμία ή η απροθυμία αναγνώρισης αρμοδιότητας δημιουργεί ένα επικίνδυνο διοικητικό κενό. Όταν ένα τμήμα του οδικού δικτύου δεν «ανήκει» ξεκάθαρα σε κανέναν, τότε δεν λογοδοτεί κανείς. Και όταν δεν υπάρχει λογοδοσία, η πρόληψη υποχωρεί.
Η υπόθεση του Παντελή Παντελίδη δεν είναι μόνο μια ανθρώπινη τραγωδία που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά. Είναι και ένα παράδειγμα του πώς η σύγχυση αρμοδιοτήτων μπορεί να αφήνει αμετάβλητες επικίνδυνες συνθήκες.
Δέκα χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: ποιος έχει την ευθύνη για το συγκεκριμένο σημείο; Και κυρίως, τι πρέπει να αλλάξει ώστε καμία γέφυρα, κανένα κράσπεδο και κανένα κιγκλίδωμα να μη βρεθεί ξανά στο επίκεντρο μιας τέτοιας τραγωδίας;
