Του Κίμωνα Λογοθέτη
Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας υπάρχει για έναν βασικό λόγο: να προστατεύει την ανθρώπινη ζωή και να διασφαλίζει ότι η κυκλοφορία στους δρόμους γίνεται με ασφάλεια. Το ερώτημα όμως που προκύπτει συχνά στην καθημερινότητα των οδηγών είναι απλό: εφαρμόζεται πραγματικά σε όλα τα άρθρα του ή τελικά εφαρμόζεται… αλά καρτ; Η εικόνα μιας μοτοσικλέτας που κινείται σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Αττικής, τη Θηβών, μεταφέροντας τέσσερις φιάλες υγραερίου δεμένες στο πίσω μέρος της, δεν είναι απλώς μια περίεργη σκηνή της καθημερινότητας. Είναι ένα σαφές ερώτημα για την οδική ασφάλεια. Μια μοτοσικλέτα έχει συγκεκριμένα όρια φορτίου και ισορροπίας.
Όταν στο πίσω μέρος της τοποθετούνται βαριά αντικείμενα, όπως φιάλες υγραερίου, το κέντρο βάρους αλλάζει δραματικά. Η σταθερότητα μειώνεται και η οδήγηση γίνεται πιο δύσκολη, ενώ σε ένα απότομο φρενάρισμα ή έναν ελιγμό ο κίνδυνος απώλειας ελέγχου αυξάνεται. Και όταν το φορτίο αυτό αφορά φιάλες υγραερίου, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον οδηγό της μοτοσικλέτας.
Αφορά όλους όσοι κινούνται γύρω του στον δρόμο. Δεν πρόκειται μάλιστα για ένα σπάνιο περιστατικό. Σε μεγάλους δρόμους της Αττικής τέτοιες εικόνες εμφανίζονται συχνά, πολλές φορές με ακόμη μεγαλύτερο φορτίο. Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό: είναι αυτό φυσιολογικό να συμβαίνει μέσα στην καθημερινή κυκλοφορία; Προσωπικά οδηγώ μηχανάκι και η εικόνα ενός δικύκλου που μεταφέρει τόσο μεγάλο φορτίο μου δημιουργεί σοβαρές απορίες για το πόσο ασφαλές μπορεί να είναι κάτι τέτοιο στον δρόμο.
Όταν ένα δίκυκλο μετατρέπεται σε μέσο μεταφοράς βαρέων και ενδεχομένως επικίνδυνων φορτίων, τότε το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον οδηγό του. Γίνεται ζήτημα δημόσιας ασφάλειας. Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας δεν μπορεί να εφαρμόζεται επιλεκτικά. Δεν μπορεί να εφαρμόζεται… αλά καρτ.
