Της Μαριάννας Γεωργαντή
Δεν μπορώ να μην εκμεταλλευτώ τις γνώσεις σας με τα όσα γίνονται στον κόσμο και να ξεκινήσουμε από τον πόλεμο στο Ιράν. Γιατί ίσως να αναμένουμε μια χερσαία επέμβαση στο νησί Χάρκ. Μάθαμε λοιπόν, επιβεβαιώθηκε βασικά ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες στέλνουν την ογδοηκοστή δεύτερη αερομεταφερόμενη μεραρχία, τους αλεξιπτωτιστές και από την άλλη το Ιράν, να το πω πολύ λαϊκά, λέει «ελάτε να το πάρετε το νησί», γιατί εμείς το έχουμε εξοπλίσει με στρατιώτες, νάρκες και αεράμυνα. Τι προβλέπετε εσείς ότι μπορεί να γίνει;
Κοιτάξτε, βλέπουμε το κακό σενάριο να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, δηλαδή μια περαιτέρω κλιμάκωση με χερσαία επέμβαση των Αμερικανών.
Σίγουρα τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα σχεδίαζαν αρχικά. Θέλανε κάτι σύντομο, αστραπιαίο, εντυπωσιακό, τύπου ενδεχομένως Βενεζουέλας. Όμως το καθεστώς έμεινε στη θέση του και ενδεχομένως ενισχυμένο, παρά τα συντριπτικά στρατιωτικά πλήγματα τα οποία δέχθηκε.
Άλλωστε το Ιράν δεν χρειάζεται να κερδίσει στρατιωτικά, ούτε κανείς ανέμενε να κερδίσει στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες, και μόνο το ότι διατηρήθηκε στη θέση του το καθεστώς και εκβιάζει την παγκόσμια οικονομία μέσω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ, μπορεί αυτό να το παρουσιάζει ως νίκη.
Και έφερε τον Τραμπ σε μια μεγάλη δυσκολία. Είτε να επιχειρήσει αποκλιμάκωση μέσω μιας διπλωματικής οδού, που δεν είναι εύκολο, διότι τώρα το Ιράν ζητά τα δικά του ανταλλάγματα για να συναινέσει, είτε να προχωρήσει σε περαιτέρω κλιμάκωση που φαίνεται να είναι στα σκαριά, με χερσαία επέμβαση είτε στα νησάκια στα Στενά του Ορμούζ, είτε κάτι ακόμα πιο δύσκολο που είναι στη νήσο Χαρκ, την περίφημη, η οποία όμως βρίσκεται βαθιά μέσα στον κόλπο, στον μυχό του κόλπου, που σημαίνει ότι κάνει ακόμα πιο δύσκολη την πρόσβαση για τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις που βρίσκονται έξω από τον κόλπο αυτή τη στιγμή, στο Ορμούζ, να επέμβουν εκεί.
Όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές, εγώ δεν είμαι αναλυτής στρατιωτικός, τους διαβάζω ωστόσο, μας λένε ότι θα είναι κάτι εξαιρετικά κοστοβόρο, επικίνδυνο και με απώλειες. Θα δούμε.
Επειδή αναφερθήκατε στα Στενά του Ορμούζ και νομίζω ότι πλέον αυτό που έχει να κάνει, τα αιτήματα δηλαδή των Αμερικανών και των Ισραηλινών, δεν είναι μόνο το πυρηνικό όπλο ή το βαλλιστικό πρόγραμμα. Είναι και τα Στενά του Ορμούζ. Γιατί όπως είπα, οι Ιρανοί ζήτησαν τον πλήρη έλεγχο. Διαβάσαμε και μάλλον επιβεβαιώνεται ότι το Ναυτικό του Ηνωμένου Βασιλείου θα σταθεί στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών για τα Στενά του Ορμούζ και ίσως και η Γαλλία να στείλει τα ειδικά πλοία που έχει για τις νάρκες. Αν ζητηθεί και από εμάς κάποια βοήθεια, εφόσον βοηθήσουν όλοι οι Ευρωπαίοι, πιστεύετε ότι και εμείς πρέπει να σταθούμε στο πλευρό των Ηνωμένων Πολιτειών;
Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Οι Ευρωπαίοι και διάφορες άλλες χώρες οι οποίες επηρεάζονται, καίτοι δεν συμμετείχαν στην απόφαση επέμβασης, αλλά επηρεάζονται από τις αρνητικές συνέπειες όλου αυτού του εγχειρήματος, των Αμερικανών και των Ισραηλινών, έχουν δηλώσει ότι θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν.
Αφού όμως υπάρχει συμφωνία. Όχι, δηλαδή να εμπλακούν πολεμικά εναντίον του Ιράν.
Τώρα ο Αμερικανός πρόεδρος τα έχει ιδιαίτερα με τους Βρετανούς. Διότι η Αμερική, για όσους ξέρουν την ιστορία, έχει συνηθίσει να έχει στο πλευρό της τη Βρετανία και για πρώτη φορά η Βρετανία αρνήθηκε.
Αρνήθηκε και μάλιστα με σκληρές δηλώσεις κάποιων στελεχών της κυβέρνησης Στάρμερ, του υπουργού Άμυνας, για παράδειγμα, πρόσφατα.
Τώρα, εάν υπάρξει συμφωνία, όπως υπήρξε με τους Χούτι στην Ερυθρά, όπου η Ελλάδα συμμετέχει στην περίφημη επιχείρηση «Ασπίδες», και στο πλαίσιο του γεγονότος ότι η Ελλάδα είναι μια μεγάλη ναυτική χώρα με το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, ενδεχομένως για αυτή την εξασφάλιση να ήταν κάτι το οποίο και η ελληνική κυβέρνηση να μελετούσε, αλλά μόνο αφού υπάρχει συμφωνία και λήξη των εχθροπραξιών.
Η Ελλάδα έχει ξεκαθαρίσει, όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, ότι δεν πρόκειται να συμμετέχουν στον πόλεμο. Δεν εμπλέκονται, δεν θέλουν να εμπλακούν, δεν πρόκειται να εμπλακούν.
Επιτρέψτε μου όμως και ένα επιπλέον σχόλιο, ότι όλα αυτά που ζητάει ο Τραμπ οι Ιρανοί τα είχανε δώσει έτσι κι αλλιώς πριν τις 28 Φεβρουαρίου. Και εδώ αρχίζει λίγο το παράλογο ως προς την περίφημη αυτή διαπραγμάτευση. Οι Ιρανοί είχαν κάνει πολύ μεγάλες υποχωρήσεις και στο πυρηνικό τους πρόγραμμα και σε όλα τα υπόλοιπα. Και βεβαίως τα Στενά του Ορμούζ ήταν ανοιχτά.
Δεν ήταν κλειστά. Κλείσανε λόγω των πολεμικών επιχειρήσεων. Άρα οι Αμερικανοί επιχειρώντας να εμφανίσουν ως νίκη, εμφανίζουν πράγματα τα οποία τα είχαν ήδη. Αλλά από την άλλη μεριά, οι Ιρανοί τώρα βλέποντας τη δύναμη την οποία έχουν αποκτήσει εκβιάζοντας την παγκόσμια οικονομία, ζητούν τα δικά τους ανταλλάγματα.
Γι’ αυτό και δεν πιστεύω ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις μπορούν εύκολα να ευοδωθούν.
Μου δώσατε μια πολύ καλή πάσα από τα λεγόμενά σας για την Υεμένη, καθώς κυκλοφορούν δημοσιεύματα εδώ και μέρες ότι πλέον μετά τα Στενά του Ορμούζ είναι πιθανό να κλείσουν και το στενό εκεί που είναι η «Ασπίδα», όπου περνούν έξι με εφτά εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου. Μιλάμε για το τρίτο πιο ισχυρό στενό στον κόσμο. Τα πλοία μετά θα έπρεπε να κάνουν τον γύρο όλης της Αφρικής. Εκεί λοιπόν είναι η Ασπίδα. Εμείς ανησυχούμε για κάτι σε περίπτωση που οι Υεμένοι, οι Χούθι, πάρουν πάλι τα όπλα στα χέρια τους από τους Ιρανούς, αν έχουν οι Ιρανοί ακόμη να τους δώσουν έτσι; Και κάνουν μια επίθεση ή αποφασίσουν να κλείσουν όπως έχουν κάνει στο Ορμούζ;
Καταρχάς δεν χρειάζονται πάρα πολλά όπλα. Ένα, δύο τάνκερς να χτυπηθούν αρκεί για να δημιουργήσει τεράστια ανησυχία στα εμπορικά πλοία και στους πλοιοκτήτες και να αρνηθούν τη διέλευση. Ένα το κρατούμενο.
Δεύτερο κρατούμενο, το Σουέζ και η Ερυθρά δεν επανήλθε ποτέ εκεί που ήταν πριν από τρία χρόνια, παρά τη συμφωνία και παρά το γεγονός ότι οι Χούτι δεν επιτίθενται.
Άρα δεν έχει αποκατασταθεί. Κι αυτός είναι και η ανησυχία και για το Ορμούζ. Ότι ακόμα και με συμφωνία, εάν σπάσει το γυαλί, δύσκολα μετά αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη.
Τρίτον, αυτή την ώρα η Ερυθρά έχει αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη σημασία από ό,τι πριν, διότι η Σαουδική Αραβία που έχει αγωγό, μεταφέρει μέσω αγωγού από τα ανατολικά στα δυτικά, από τα παράλια του Περσικού Κόλπου στα παράλια που έχει στην Ερυθρά Θάλασσα, περίπου πέντε από τα δέκα εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου που παράγει την ημέρα και πρέπει να εξάγει.
Άρα είναι πολύ κρίσιμο να μείνουν εκεί ανοιχτά.
Τέταρτον, οι Χούτι μέχρι στιγμής έχουν αρνηθεί να συμμετέχουν στον πόλεμο, όπως έκανε η Χεζμπολάχ για παράδειγμα στο Λίβανο, και χρηματοδοτούνται από το Ιράν. Μπορεί το ιρανικό καθεστώς, εάν δει ότι πιέζεται στη νήσο Χαρκ ή οπουδήποτε αλλού μέσα στον Περσικό Κόλπο, να ενεργοποιήσει και αυτό το μέτωπο. Είναι κι αυτό μία από τις ανησυχίες.
Το βέβαιο είναι ότι μπλέξαμε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Ότι εδώ έχουμε ένα τεράστιο κόστος, πρώτα και κύρια για τους Άραβες του Κόλπου, που βλέπουν το οικονομικό τους μοντέλο να καταρρέει. Δεύτερον, για το Ιράκ, το οποίο μόλις είχε αρχίσει να ορθοποδεί, βλέπει επίσης να καταρρέει. Όπου εκεί το Ιράν παίζει σπουδαίο ρόλο γιατί η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι Σιίτες και επηρεάζονται πάρα πολύ από την Τεχεράνη. Ο Λίβανος με το δικό του δράμα. Και αυτά είναι μόνο στην περιοχή.
Από εκεί και πέρα έχουμε χώρες όπως η Τουρκία, που επηρεάζονται αρνητικά, άμεσα. Οι αγορές διεθνώς, αν αυτό συνεχιστεί και μέσα στον Απρίλιο, θα αρχίσει το πετρέλαιο να ακριβαίνει ξανά, πέρα από την αύξηση που είχε μέχρι σήμερα, περίπου πενήντα τοις εκατό, και το φυσικό αέριο περίπου εβδομήντα τοις εκατό, με ό,τι αυτό σημαίνει για μια παγκόσμια ύφεση ενδεχομένως, όπου το πράγμα μετά ξεφεύγει.
Πριν πάω στην οικονομία, που θέλω να σας ρωτήσω και για τα μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός, θα ήθελα το σχόλιό σας για την Τουρκία. Είδαμε την Τουρκία πραγματικά στην αρχή του πολέμου να στριμώχνεται. Γιατί δεν μπορούσε για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα να παίξει τον ουδέτερο μεταξύ της Δύσης και του Ιράν. Παρ’ όλα αυτά όμως τώρα προσπαθεί και ψάχνει να βρει χώρο, είτε να μεσολαβήσει είτε αν δεν κάτσει σε αυτήν τη χρυσή καρέκλα που θέλει να κάτσει το Πακιστάν, τουλάχιστον να περνάει μηνύματα από το Ιράν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να μπορεί να συνεχίσει να κρεμιέται από τη θέση του ουδέτερου. Εσείς πιστεύετε ότι θα καταφέρει να κάνει κάτι τέτοιο λόγω της σχέσης του με το Ισραήλ, που δεν τη βοηθάει; Ή θα συνεχίσει να είναι στριμωγμένη η Τουρκία σε αυτόν τον πόλεμο;
Κοιτάξτε, αρχικά η Τουρκία πράγματι στριμώχτηκε και φοβήθηκε πάρα πολύ μία κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος, παρόλο που οι σχέσεις Άγκυρας και Τεχεράνης δεν είναι οι καλύτερες δυνατές.
Όμως, στο βαθμό που τελικά το Ιράν άντεξε και φαίνεται να παραμένει και όλοι οι αναλυτές λένε ότι το καθεστώς όχι μόνο δεν πέφτει, αλλά ενδεχομένως ενισχύεται, παρά, επαναλαμβάνω, τα συντριπτικά στρατιωτικά πλήγματα που έχει δεχθεί, ενισχύεται διότι οι Ιρανοί συσπειρώνονται απέναντι στην, μέσα σε εισαγωγικά, ξένη επίθεση.
Έτσι δεν είναι; Μπορεί και ξαναποκτά ρόλο. Αποκτά ρόλο ως ενδιάμεσος, που μπορεί και συνομιλεί και με τον Χαμενεΐ και με τον Τραμπ, ο Ερντογάν προσωπικά. Έτσι δεν είναι; Αν ζει ο Χαμενεΐ. Ή με όποιον.
Δεύτερον, στα εσωτερικά που έχει μεγάλο ενδιαφέρον ο Ερντογάν, βλέπετε ότι ξεκίνησε η δίκη του Ιμάμογλου και των συνεργατών του και δεν υπάρχει ιδιαίτερη έμφαση στο διεθνή Τύπο.
Και όλα αυτά γίνονται με την αδιαφορία, θα έλεγα, της διεθνούς κοινότητας. Έκλεισε την υπόθεση της Halkbank, που τον απασχολούσε πάρα πολύ, και του ξεπλύματος.
Του το έδωσε αυτό ο Τραμπ. Και βεβαίως, εκεί που πήγαινε να ενεργοποιηθεί με ισραηλινή πρωτοβουλία το Κουρδικό, που είναι για αυτούς το μείζον, έκλεισε πριν καν ανοίξει.
Άρα έχει ήδη κάποιους πόντους κερδίσει ο Ερντογάν, μετά την πρώτη βδομάδα του μουδιάσματος. Διότι πράγματι, την πρώτη βδομάδα, που φάνηκε ότι το καθεστώς απειλείται, ο Ερντογάν δεν θέλει την υπερενίσχυση του Ισραήλ. Δεν θέλει το χάος στο Ιράν, διότι θα δεχθεί ένα μεγάλο κύμα, όπως δέχτηκε και από τη Συρία, προσφυγικό.
Βεβαίως, έχει και αυτό στα δικά του προβλήματα τώρα και διαβάζω ότι η τουρκική οικονομία πιέζεται, έχει μεγάλη διαρροή ξένου συναλλάγματος, ανεβαίνουν τα επιτόκια και γενικά εκεί που πήγαινε η οικονομία της Τουρκίας να σταθεροποιηθεί τον τελευταίο καιρό, μετά την πληθωριστική κρίση που είχε πριν από τρία χρόνια, με τη μεγάλη πτώση της τουρκικής λίρας και τα λοιπά, το πράγμα ξαναδυσκολεύει για αυτούς.
Άρα είναι μια μεικτή εικόνα θα έλεγα. Στο βαθμό όμως που έχουμε μπλέξει, η Τουρκία ξαναποκτά ρόλο.
Για εμάς η εικόνα πώς είναι; Κερδίσαμε πόντους εμείς που πήγαμε πρώτοι στην Κύπρο; Πρέπει οι Patriot να μείνουν στην Κάρπαθο και μετά το τέλος του πολέμου για να έχουμε ακόμα περισσότερους πόντους; Πώς είναι η δική μας εικόνα;
Κερδίσαμε απολύτως. Κερδίσαμε πόντους. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία και δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία στο μυαλό κανενός ότι η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας αναβαθμίστηκε.
Με την πολύ γρήγορη, αστραπιαία θα έλεγα, αντίδραση του Μητσοτάκη, στέλνοντας δυνάμεις και στην Κύπρο και στην Κάρπαθο και στη Βόρεια Ελλάδα για τη Βουλγαρία και δείχνοντας ότι η χώρα παίζει έναν ευρύτερο ρόλο, τέτοιον που δεν είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν και ανοίγει τα φτερά της να προστατεύσει τους αδελφούς μας Κύπριους και βεβαίως συνολικά τη συμμαχία εδώ στα νοτιοανατολικά.
Και θεωρώ ότι η αντίστιξη με την Τουρκία στο επίπεδο αυτό είναι πολύ σημαντική, διότι η Τουρκία βρέθηκε γυμνή. Δεν είχε τα αμυντικά όπλα, τα αντιαεροπορικά, τα αντιβαλιστικά, όπως έχουμε εμείς με τους Patriot, για να προστατευτεί και ζήτησε βοήθεια από το ΝΑΤΟ.
ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις προστατεύουν την ανατολική Τουρκία από εισερχόμενους πυραύλους. Η Τουρκία έχει ήδη δεχθεί επίθεση, δεν είναι σαν την Ελλάδα που δεν έχει. Και παρ’ όλα αυτά, επειδή έμπλεξε τα μπούτια της με τους S400, οι οποίοι είναι στην ναφθαλίνη, δεν απέκτησε Patriot και έδωσε έμφαση μόνο σε επιθετικά όπλα, τα περίφημα drones, και όχι σε αμυντικά, όπως κάναμε εμείς, πιο ισορροπημένα, βρέθηκε απροετοίμαστη, να το πω, και ευάλωτη στην κρίση, πράγμα το οποίο το μετρούν πολύ στην Τουρκία, διότι ο Ερντογάν έχει χτίσει αυτό το αφήγημα ότι «είμαστε η μεγάλη χώρα, η μεγάλη δύναμη, οι ισχυροί» και αίφνης εξαρτάται από τα γερμανικά και τα ολλανδικά Patriots.
Η αντίστιξη λοιπόν μεταξύ των μεν και των δε, δείτε η Ελλάδα πόσο καλά τα καταφέρνει με μικρότερο αμυντικό προϋπολογισμό αλλά με πιο έξυπνες κινήσεις, και πόσο εμείς είμαστε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια, είναι κάτι το οποίο του το χρεώνουν στην Τουρκία, στο βαθμό βεβαίως που υπάρχει ελεύθερος διάλογος και που δεν υπάρχει ιδιαίτερα και αντιπολίτευση.
Να μείνουν οι Patriot στην Κάρπαθο μετά το τέλος του πολέμου; Νομίζω δύσκολα. Κάτι που μπαίνει βγαίνει. Το σημαντικό είναι ότι εδώ είχαμε τη στήριξη της συμμαχίας, διότι οι Patriot είναι διασυνδεδεμένοι με το ευρύτερο αντιαεροπορικό σύστημα του ΝΑΤΟ, με το στρατηγείο στη Νάπολη και κανείς δεν έδωσε σημασία στις αιτιάσεις και στις αντιδράσεις της Τουρκίας.
Και βέβαια αυτό που κάναμε και στη Σαουδική Αραβία, όπου για πρώτη φορά ελληνικές δυνάμεις δείχνουν μια ευρύτερη στόχευση, την ώρα που η Τουρκία μάς είχε συνηθίσει να είναι στον Καύκασο, να είναι στη Λιβύη, να είναι στο Κατάρ, να είναι στη Σομαλία. Και η Ελλάδα να μην είναι κλεισμένη στο καβούκι της, αλλά με σύνεση, με προσοχή, χωρίς κραυγές και ανόητους πανηγυρισμούς, να δίνει το «παρών», να διεκδικεί συμμαχίες και να αποκομίζει κέρδη από την κρίση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κίνδυνοι, κυρίως οικονομικοί, διότι είμαστε μια χώρα που εξαρτάται από τον τουρισμό. Όλη αυτή η αναστάτωση ήδη έχει πλήξει τις κρατήσεις και αν επεκταθεί, παραταθεί και αν υπάρχει και τρομοκρατία στην Ευρώπη, όλα αυτά θα έχουν αντίκτυπο.
Με την άνοδο του πετρελαίου και της ακρίβειας, και τον τουρισμό να είναι ευάλωτος, τα μέτρα της κυβέρνησης είναι αρκετά;
Κοιτάξτε, τίποτα δεν είναι αρκετό. Οι κρίσεις γι’ αυτό είναι κρίσεις. Δεν υπάρχει κράτος που να μπορεί να απορροφήσει όλο το κόστος, ειδικά με τα δικά μας δημοσιονομικά δεδομένα.
Η κυβέρνηση αντέδρασε γρήγορα, με πλαφόν και μέτρα για καύσιμα, γεωργία και ακτοπλοϊκά. Από εκεί και πέρα, θα φανεί ανάλογα με τη διάρκεια της κρίσης.
Υπάρχει περιθώριο για επιπλέον μέτρα αν συνεχιστεί η κατάσταση;
Προφανώς υπάρχει, και ευτυχώς υπάρχουν αποθέματα λόγω της προηγούμενης δημοσιονομικής διαχείρισης. Όμως οι δυνατότητες δεν είναι ατελείωτες και δεν σημαίνει ότι όλα θα είναι τέλεια.
Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να στηρίξει τους πιο ευάλωτους. Έχει ήδη αυξηθεί ο κατώτατος μισθός από τα 680 στα 920 ευρώ, περίπου 40% αύξηση. Με την ακρίβεια στο 20%, υπάρχει καθαρή ενίσχυση του εισοδήματος.
Δεν είναι αρκετό, αλλά είναι μια πρόοδος. Και αν το προσαρμόσουμε σε ευρωπαϊκούς όρους, αντιστοιχεί περίπου σε 1.100 ευρώ.
Μιλήσατε για αντιπολίτευση. Μέρος της αντιπολίτευσης είναι και η κυρία Κωνσταντοπούλου νομίζω, γιατί έχει δει και εκεί τα ποσοστά της να αυξάνονται. Είπατε σε πρόσφατη σας συνέντευξη ότι θα πρέπει να είναι εκτός Βουλής η κυρία Κωνσταντοπούλου. Γιατί το λέτε αυτό; Πιστεύετε ότι είναι η τοξικότητα που φέρνει στη Βουλή; Τι είναι αυτό;
Θεωρώ ότι είναι απολύτως αντικοινοβουλευτική, απολύτως τοξική, εχθροπαθής, διχαστική, λαϊκιστική, όλα αυτά, και ότι υπό μία έννοια εκπροσωπεί σε ρητορικό τουλάχιστον επίπεδο έναν χρυσαυγιτισμό που καλό είναι να αφήσουμε πίσω μας.
Δεν έχει να προσθέσει τίποτα πολιτικά, δεν έχει καμία πρόταση επί της πολιτικής. Συζητάμε νομοσχέδια, δεν παίρνει καμία θέση πέραν των μονίμων θεμάτων για τα Τέμπη και όλο αυτό το αφήγημα το οποίο έχει χτίσει.
Λειτουργεί ως στρατοδίκης της χούντας. Δεν είναι πολιτικό αυτό που κάνει. Είναι η αποθέωση της αντιπολιτικής.
Παρόλο που ένα μεγάλο ποσοστό φαίνεται ότι θέλει να την ψηφίσει. Μα προφανώς. Εγώ δεν τα βάζω με τον κόσμο και ο κόσμος πάντοτε κάνει τις επιλογές του, άλλοτε οργισμένα, άλλοτε λογικά, άλλοτε παράλογα, δεν έχει σημασία. Ο κόσμος έχει πάντα δίκιο στη δημοκρατία.
Εγώ όμως οφείλω να δώσω τη μάχη, την πολιτική μάχη με επιχειρήματα, για να μείνει όσο το δυνατόν έξω από τη Βουλή. Αυτή και άλλα μορφώματα, δεν είναι το μόνο.
Ιδίως σήμερα, σε αυτή την περίοδο της τόσο μεγάλης διεθνούς κρίσης, για την οποία επίσης δεν έχει τίποτα να μας πει η κυρία Κωνσταντοπούλου.
Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια αυτού του τύπου των μορφωμάτων. Εμείς δεν είμαστε Λουξεμβούργο να είμαστε χαζοχαρούμενοι και αμέριμνοι.
Εμείς δεν είμαστε Λουξεμβούργο να έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε την πλάκα μας. Είμαστε μια μικρή χώρα, η οποία μόλις τώρα ορθοποδεί σε μια πολύ επικίνδυνη γειτονιά, με πολύ μεγάλες προκλήσεις, εθνικές προκλήσεις που δεν έχουν άλλα ευρωπαϊκά κράτη, κατεξοχήν την τουρκική απειλή.
Άρα χρειάζεται ευθύνη, σοβαρότητα, αλήθεια απέναντι στον κόσμο. Και επειδή το έχω ζήσει το φαινόμενο, αν θέλετε, Κωνσταντοπούλου στη Βουλή αυτά τα τρία χρόνια, και αυτά που βγαίνουν στη δημοσιότητα είναι μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από αυτά που πραγματικά γίνονται, το λέω με το χέρι στην καρδιά ότι πρόκειται για ένα εκφυλιστικό φαινόμενο της δημοκρατίας.
Έχει να κάνει με την ευρύτερη κρίση λόγω διαδικτύου, λόγω του γεγονότος ότι ένας κόσμος αισθάνεται αποκλεισμένος, οργισμένος και πηγαίνει σε αυτόν τον τυφλό αντισυστημισμό.
Αλλά στο τέλος εμείς, σε αντίθεση αν θέλετε με τους Αμερικάνους, τα λάθη μας τα πληρώνουμε οι ίδιοι, δεν τα πληρώνουν άλλοι. Και άρα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, όπως το πληρώσαμε το 2015, όπου πάλι η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην καταστροφή του πρώτου εξαμήνου τότε.
Αναφερθήκατε και στα Τέμπη και θέλω να σας κάνω μια ερώτηση για αυτήν την τόσο ευαίσθητη υπόθεση και για τα όσα έχουν ακουστεί για αυτήν την αίθουσα. Ποια είναι η δική σας άποψη για ό,τι είδαμε και συνέβη;
Συνδέεται με το προηγούμενο και είναι κάτι το οποίο έχω πει, ότι η εικόνα που εκπέμφθηκε ήταν μια κακή εικόνα, μια δύσκολη εικόνα. Μια εικόνα που δεν συνάδει με την προσπάθεια που έχει γίνει όλο το προηγούμενο διάστημα και από τον Γιώργο Φλωρίδη, να πάνε όλα καλά, να ολοκληρωθεί γρήγορα η ανάκριση, να πάμε στη δικαστική διαδικασία, να δοθούν απαντήσεις εκεί που δίνονται οι απαντήσεις, που είναι η Δικαιοσύνη.
Το πιστεύω αυτό, παρά την προσπάθεια που κάνουν διάφοροι τυχοδιώκτες, όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, να παραμείνει το θέμα ανοικτό για να κερδοσκοπούν σε βάρος των θυμάτων, σε βάρος των συγγενών, σε βάρος του ελληνικού λαού.
