Σταθερό προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις, στόχος η ανεργία στο 6% και ένας αντίπαλος χώρος σε τέσσερα κομμάτια.
Για πρώτη φορά από την αρχή της δεύτερης θητείας του, ο πρωθυπουργός έβαλε στο τραπέζι με τόση σαφήνεια τον επόμενο εκλογικό κύκλο. Στο πρόσφατο συνέδριο του Economist μίλησε για κυβέρνηση με «ισχυρή δημοκρατική νομιμοποίηση» και ξεκάθαρη ατζέντα, υπενθυμίζοντας ότι η σύγκριση των δεσμεύσεων του 2023 με τα σημερινά παραδοτέα δείχνει υλοποίηση των περισσότερων από όσα είχαν υποσχεθεί. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, κλείνοντας το 16ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, είχε θέσει τον στόχο χωρίς περιστροφές: μια τρίτη συνεχόμενη τετραετία, κάτι που δεν έχει επιτύχει κανείς στη μεταπολίτευση με τους όρους που το επιδιώκει η σημερινή κυβέρνηση.
Ο οδικός χάρτης που περιέγραψε στηρίζεται σε τρεις πυλώνες. Πρώτος, μια ευημερία που φτάνει σε όλους, με ρητό στόχο την υποχώρηση της ανεργίας στο 6%. Δεύτερος, μια πατρίδα ασφαλής. Τρίτος, η θεσμική ανανέωση του κράτους και της δημόσιας ζωής, με αιχμή ακόμη και την αναθεώρηση του Συντάγματος. Το αφήγημα είναι αυτό της συνέχειας: μια μεταρρυθμιστική πορεία που δεν έχει ολοκληρωθεί και χρειάζεται χρόνο για να αποδώσει.
Τα νούμερα συνηγορούν σε αυτή τη στρατηγική περισσότερο από ποτέ τους τελευταίους μήνες. Η μέτρηση της Real Polls κατέγραψε ανάκαμψη της Νέας Δημοκρατίας στο 27,5% στην πρόθεση ψήφου, σχεδόν τρεις μονάδες πάνω από τον Απρίλιο, όταν οι υποθέσεις γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ είχαν πιέσει το κόμμα. Η Interview έδωσε καθαρό προβάδισμα με τη Νέα Δημοκρατία πρώτη και τη μάχη της δεύτερης θέσης να κρίνεται στο νήμα. Η εικόνα επαναλαμβάνεται και σε άλλες εταιρείες, με το κυβερνών κόμμα σταθερά μπροστά και τη διαφορά από τον δεύτερο να παραμένει διψήφια.
Το πιο ενδιαφέρον εύρημα δεν αφορά όμως την κορυφή, αλλά τη βάση. Η εμφάνιση των νέων κομματικών σχηματισμών, αντί να αποδυναμώσει τη Νέα Δημοκρατία, φαίνεται να λειτουργεί συσπειρωτικά για το εκλογικό της σώμα. Η δεξαμενή των αναποφάσιστων συρρικνώθηκε αισθητά, καθώς ένα τμήμα της μετακινήθηκε προς τα νέα σχήματα και ένα άλλο επέστρεψε ενεργοποιημένο στην παράταξη. Με απλά λόγια, ο κατακερματισμός του ανταγωνισμού δουλεύει υπέρ του ισχυρότερου παίκτη.
Απέναντι, ο χώρος της αντιπολίτευσης μοιάζει με εργοτάξιο. Το υπό διαμόρφωση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα διεκδικεί τη δεύτερη θέση και ανοίγει ξανά τον ανταγωνισμό για την ηγεμονία στην κεντροαριστερά. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη παλεύει να κρατήσει τα ηνία αυτού του χώρου. Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού κινείται σε διψήφια ποσοστά σε ορισμένες μετρήσεις, αντλώντας από την περιφέρεια της κεντροδεξιάς. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, που κάποτε κυβέρνησε τη χώρα, καταγράφεται πλέον σε ποσοστά που θέτουν ζήτημα κοινοβουλευτικής επιβίωσης.
Σε ένα τέτοιο τοπίο, το ερώτημα που κυριαρχεί στις πολιτικές συζητήσεις παραμένει το πότε θα στηθούν οι κάλπες. Ο πρωθυπουργός επιμένει δημοσίως στην εξάντληση της θητείας, αφήνοντας χρόνο στην οικονομία να δείξει αποτελέσματα και στην αντιπολίτευση να συνεχίσει να αναζητεί κοινό βηματισμό. Η μάχη, πάντως, δεν δίνεται μόνο στα ποσοστά. Δίνεται στο ποιος θα πείσει ότι έχει σχέδιο για την επόμενη ημέρα. Και προς το παρόν, σχέδιο με όνομα και ημερομηνία έχει παρουσιάσει η μία πλευρά.
