Υπάρχει μια ερώτηση που κυνηγά τα στελέχη της Κουμουνδούρου εδώ και μήνες. Την ακούν στα καφενεία, στα πασχαλινά τραπέζια, στις πλατείες των χωριών. «Πότε έρχεται ο Τσίπρας;» Και κανείς δεν έχει απάντηση. Γιατί απλά δεν υπάρχει.
Ο πρώην πρωθυπουργός έχει βάλει το Σεπτέμβριο ως στόχο για την ίδρυση του νέου κόμματος. Πέντε μήνες ακόμα. Πέντε μήνες που η Αριστερά θα συνεχίζει να χάνει έδαφος, ψηφοφόρους και αξιοπιστία, ενώ εκείνος ετοιμάζει «μανιφέστα» και διαλέγει πρόσωπα. Στο μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταρρεύσει στο 3 με 4% και τα παραδοσιακά ακροατήρια της Αριστεράς σκορπίζουν σε Πλεύση, Ελληνική Λύση και αναποφάσιστους. Κάποτε αυτοί ήταν η ψήφος του Τσίπρα.
Ο Μητσοτάκης θέτει ατζέντα, η αντιπολίτευση απαντά
Την ώρα που η Αριστερά κοιτά τον ορίζοντα περιμένοντας τον σωτήρα της, η κυβέρνηση παίζει το δικό της παιχνίδι και το παίζει καλά. Η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για το Κράτος Δικαίου ήταν χαρακτηριστική. Ο Μητσοτάκης δεν έμεινε εγκλωβισμένος στην ατζέντα της αντιπολίτευσης. Αντίθετα, έβαλε στο τραπέζι νομοθετική πρωτοβουλία για επιτάχυνση υποθέσεων που αφορούν πολιτικά πρόσωπα, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ότι η κυβέρνηση δεν φοβάται τον έλεγχο και δεν κάθεται στο εδώλιο.
Ο Ανδρουλάκης μίλησε, ο Φάμελλος μίλησε, αλλά στη μνήμη των πολιτών έμεινε ένα μόνο πρόσωπο. Ο Τσίπρας ήταν απών από αυτή την εικόνα. Και στην πολιτική, η απουσία σε κρίσιμες στιγμές έχει τίμημα.
Τα νούμερα το επιβεβαιώνουν. Η ΝΔ κινείται σταθερά πάνω από το 30% στις δημοσκοπήσεις, με κανένα άλλο κόμμα να μην αγγίζει διψήφιο νούμερο. Πάνω από το μισό εκλογικό σώμα θεωρεί πιθανό η ΝΔ να εξασφαλίσει τρίτη συνεχόμενη θητεία. Δεν είναι απλά ποσοστά. Είναι η εικόνα μιας αντιπολίτευσης που δεν έχει καταφέρει να πείσει κανέναν ότι μπορεί να κυβερνήσει.
Ο χρόνος δουλεύει εναντίον του
Ο Τσίπρας θέλει το νέο κόμμα να είναι κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό, όχι ένα ακόμα ανακάτεμα παλιών προσώπων και αποτυχημένων συνταγών. Το πρόβλημα είναι ότι όσο περιμένει να βρει τη «σωστή φόρμουλα», ο κόσμος δεν περιμένει μαζί του. Τα ακροατήρια που κάποτε τον ακολουθούσαν τυφλά έχουν αρχίσει να βρίσκουν άλλες διεξόδους. Και κάποιες από αυτές τις διεξόδους δεν είναι εκεί που θα περίμενε.
Επιπλέον, οι δηλώσεις του για τις τράπεζες στην πρώτη του συνέντευξη μετά την παραίτηση προκάλεσαν σύγχυση ακόμα και στον στενό του κύκλο. Από τη μία μιλά για άνοιγμα στο κέντρο, από την άλλη υιοθετεί αντισυστημική ρητορική που απομακρύνει ακριβώς τους ψηφοφόρους που θέλει να προσεγγίσει. Το μήνυμά του είναι θολό. Και οι πολίτες δεν ψηφίζουν αυτό που δεν καταλαβαίνουν.
Κι ενώ εκείνος ψάχνει ακόμα τον εαυτό του, ο Μητσοτάκης κυβερνά, χτίζει ατζέντα και μετράει ποσοστά. Οι εκλογές του 2027 πλησιάζουν. Και ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν.
