Οι εικόνες μιας Συνόδου κρατούν λίγες ώρες. Οι συμφωνίες που υπογράφονται πίσω από τις κλειστές πόρτες διαμορφώνουν τις ισορροπίες των επόμενων ετών. Και αν κάτι απέδειξε η τελευταία επταετία, είναι ότι η Ελλάδα επέλεξε να επενδύσει περισσότερο στην ουσία παρά στις εντυπώσεις.
Η φασαρία κρατά μία ημέρα. Οι υπογραφές γράφουν ιστορία.
Κάθε φορά που ολοκληρώνεται μια Σύνοδος του ΝΑΤΟ, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις δηλώσεις, τις χειραψίες, τα στιγμιότυπα και τις επικοινωνιακές εντυπώσεις. Είναι λογικό. Αυτά βλέπει ο κόσμος, αυτά προβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης και αυτά κυριαρχούν για μία ή δύο ημέρες.
Η εξωτερική πολιτική, όμως, δεν γράφεται μπροστά στις κάμερες.
Γράφεται όταν πέφτουν οι υπογραφές. Όταν κλείνονται συμφωνίες. Όταν δημιουργούνται στρατηγικές συνεργασίες. Όταν μια χώρα αποκτά ειδικό βάρος και παύει να παρακολουθεί τις εξελίξεις ως θεατής.
Αυτό είναι που πρέπει να κρατήσει κανείς από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ.
Οι δηλώσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για το παράνομο casus belli, για τα F-35 και για τον ρόλο της Ελλάδας στη Συμμαχία είχαν τη σημασία τους. Δεν είναι όμως το σημαντικότερο κεφάλαιο της ιστορίας.
Το σημαντικότερο είναι ότι πίσω από αυτές τις δηλώσεις υπάρχει πλέον μια στρατηγική που εφαρμόζεται σταθερά εδώ και επτά χρόνια.
Η γεωγραφία δεν προσφέρει πολυτέλειες. Η στρατηγική κάνει τη διαφορά.
Η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται σε μία από τις πιο απαιτητικές γειτονιές του κόσμου, απέναντι σε μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη με αυξημένη στρατιωτική ισχύ και διαχρονικές αναθεωρητικές επιδιώξεις.
Αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.
Αυτό που άλλαξε είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα επέλεξε να αντιμετωπίσει αυτή την πραγματικότητα.
Για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες υπάρχει συνέχεια στον σχεδιασμό. Δεν βλέπουμε αποσπασματικές κινήσεις. Βλέπουμε μια χώρα που επενδύει συστηματικά στην άμυνα, στη διπλωματία και στις διεθνείς της σχέσεις.
Και αυτό είναι που αλλάζει τη θέση της στον γεωπολιτικό χάρτη.
Η άμυνα δεν είναι δαπάνη. Είναι εθνική ασφάλεια.
Τα εξοπλιστικά προγράμματα κοστίζουν.
Κανείς δεν το αμφισβητεί.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, δεν είναι πόσο κοστίζει η άμυνα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο κοστίζει η αδυναμία.
Σε μια περιοχή όπου η ασφάλεια δεν θεωρείται ποτέ δεδομένη, η άμυνα αποτελεί προϋπόθεση σταθερότητας.
Τα Rafale, οι Belharra, η αναβάθμιση των F-16 σε Viper, η ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα των F-35 και ο συνολικός εκσυγχρονισμός των Ενόπλων Δυνάμεων δεν αποτελούν μεμονωμένες αποφάσεις.
Αποτελούν στοιχεία μιας ενιαίας στρατηγικής αποτροπής.
Οι συμμαχίες χτίζονται με συνέπεια, όχι με εντυπώσεις.
Οι διεθνείς σχέσεις δεν διαμορφώνονται από μία επίσκεψη, μία Σύνοδο ή μια κοινή φωτογραφία.
Χτίζονται με συνέπεια, αξιοπιστία και κοινά συμφέροντα.
Αυτό ακριβώς επιχείρησε να κάνει η Ελλάδα τα τελευταία επτά χρόνια.
Οι στρατηγικές συμφωνίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και το Ισραήλ, η ενίσχυση της παρουσίας της χώρας στο ΝΑΤΟ και ο αναβαθμισμένος ρόλος της στην Ανατολική Μεσόγειο δεν προέκυψαν τυχαία.
Ήταν αποτέλεσμα μιας σταθερής εξωτερικής πολιτικής που ενίσχυσε το γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας και αύξησε την αξιοπιστία της απέναντι στους συμμάχους της.
Η διαφορά αυτή δεν αποτυπώνεται στα πρωτοσέλιδα της επόμενης ημέρας.
Αποτυπώνεται στις αποφάσεις που λαμβάνονται όταν κλείνουν οι πόρτες των διαπραγματεύσεων.
Εκεί μετριέται το πραγματικό ειδικό βάρος μιας χώρας.
Το επόμενο μεγάλο στοίχημα είναι η ελληνική αμυντική βιομηχανία.
Η Ελλάδα δεν πρέπει να περιοριστεί στην αγορά σύγχρονων οπλικών συστημάτων.
Το επόμενο βήμα είναι η παραγωγή.
Η αναγέννηση των ναυπηγείων, η στήριξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας, η δημιουργία νέων μονάδων στρατιωτικού εξοπλισμού και οι επενδύσεις στην καινοτομία μπορούν να αποτελέσουν τη φυσική συνέχεια αυτής της στρατηγικής.
Οι μεγάλες δυνάμεις δεν ξεχωρίζουν μόνο επειδή αγοράζουν σύγχρονα οπλικά συστήματα.
Ξεχωρίζουν επειδή τα σχεδιάζουν, τα κατασκευάζουν και τα εξάγουν.
Η Ελλάδα διαθέτει πλέον τις προϋποθέσεις να ακολουθήσει αυτή τη διαδρομή.
Η ειρήνη δεν χαρίζεται.
Υπάρχει μια διαχρονική πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται σε κάθε εποχή.
Αν θέλεις πραγματικά να αποφύγεις τον πόλεμο, οφείλεις να προετοιμάζεσαι γι’ αυτόν.
Όχι επειδή επιδιώκεις τη σύγκρουση.
Αλλά επειδή μόνο τότε σε υπολογίζει ο απέναντι.
Η Ελλάδα δεν έχει αναθεωρητική ατζέντα ούτε διεκδικεί ξένα εδάφη.
Υποχρεούται όμως να διαθέτει την αποτρεπτική ισχύ που θα διασφαλίζει ότι κανείς δεν θα αμφισβητήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Η αποτροπή δεν είναι πολεμοχαρής επιλογή.
Είναι η ασφαλέστερη εγγύηση της ειρήνης.
Η μεγάλη εικόνα
Υπάρχουν πολλοί που θα συνεχίσουν να αξιολογούν κάθε διεθνή Σύνοδο από τις φωτογραφίες, τις δηλώσεις και τις εντυπώσεις της στιγμής.
Η ουσία, όμως, βρίσκεται αλλού.
Βρίσκεται στις υπογραφές.
Βρίσκεται στις στρατηγικές συνεργασίες.
Βρίσκεται στις αμυντικές συμφωνίες.
Βρίσκεται στην αναγέννηση των ναυπηγείων, στην προσπάθεια να αποκτήσει η χώρα μια σύγχρονη αμυντική βιομηχανία και μια οικονομία που θα μπορεί να στηρίζει διαχρονικά την εθνική της άμυνα.
Γιατί αυτά είναι που θα καθορίσουν πού θα βρίσκεται η Ελλάδα σε δέκα χρόνια.
Στην περιοχή όπου ζούμε, η ειρήνη δεν διασφαλίζεται με ευχές ούτε με ευσεβείς πόθους.
Διασφαλίζεται όταν μια χώρα διαθέτει ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, αξιόπιστες συμμαχίες, σοβαρή διπλωματία και ξεκάθαρη στρατηγική.
Αυτή ήταν η επιλογή που ακολούθησε η Ελλάδα την τελευταία επταετία, επενδύοντας συστηματικά στην άμυνα, στις διεθνείς συνεργασίες και στην ενίσχυση της γεωπολιτικής της θέσης.
Οι προκλήσεις δεν εξαφανίστηκαν και κανείς δεν δικαιούται να εφησυχάζει.
Όμως, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, η χώρα δεν παρακολουθεί απλώς τις εξελίξεις. Συμμετέχει σε αυτές από σαφώς ισχυρότερη θέση.
Είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής που χτίστηκε βήμα-βήμα μέσα στην τελευταία επταετία. Μιας στρατηγικής που ενίσχυσε την αποτρεπτική ισχύ της χώρας, αναβάθμισε τις διεθνείς της συμμαχίες και έδωσε στην Ελλάδα μεγαλύτερο γεωπολιτικό εκτόπισμα. Αν η ίδια πορεία συνεχιστεί με συνέπεια, με επενδύσεις στην άμυνα, στην αμυντική βιομηχανία και στις στρατηγικές συνεργασίες, η Ελλάδα δεν θα είναι απλώς καλύτερα προετοιμασμένη απέναντι στις προκλήσεις. Θα είναι μια χώρα ακόμη πιο ισχυρή, πιο αυτάρκης και περισσότερο υπολογίσιμη στη δεκαετία που έρχεται.
Άρθρο Γνώμης
Attica Times Editorial
