Μια αναφορά στη μήνυση Ερντογάν σε ένα δικόγραφο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέτρο για την εθνική στάση του Άδωνι Γεωργιάδη.
Ας μείνουμε στα γεγονότα.
Στη δικαστική διαμάχη του με ελληνική εφημερίδα, ο Άδωνις Γεωργιάδης επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων, το γνωστό πρωτοσέλιδο «Siktir git Mr Erdogan», τις αντιδράσεις που είχε προκαλέσει τότε και τη μήνυση που είχε καταθέσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά της εφημερίδας.
Η εφημερίδα είχε επιλέξει να αρθρογραφήσει επιθετικά απέναντι στον Τούρκο πρόεδρο. Δικαίωμά της. Ο Ερντογάν προσέφυγε εναντίον της.
«Χρόνια αργότερα, η μήνυση αυτή περιλαμβάνεται ως αναφορά σε ένα δικόγραφο, στο πλαίσιο μιας δικαστικής αντιδικίας στην Ελλάδα.»
Πρόκειται για ένα στοιχείο που χρησιμοποιείται σε ένα δικόγραφο. Τίποτε περισσότερο ως προς την πολιτική του σημασία.
Γιατί το να επικαλείσαι μια δικαστική ενέργεια δεν σημαίνει ότι υιοθετείς τις απόψεις εκείνου που την έκανε. Και ασφαλώς δεν σημαίνει ότι βρίσκεσαι στο πλευρό του.
Στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη δεν χρειάζεται να κάνουμε υποθέσεις για τη στάση του απέναντι στην Τουρκία. Είναι γνωστή εδώ και χρόνια.
Έχει μιλήσει πολλές φορές δημόσια και χωρίς μισόλογα για την τουρκική πολιτική. Έχει στηρίξει την ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας και έχει υπερασπιστεί ανοιχτά τη στρατηγική σχέση Ελλάδας και Ισραήλ. Για τις θέσεις του αυτές έχει βρεθεί ακόμη και στο στόχαστρο του τουρκικού Τύπου.
Αυτή είναι η πραγματικότητα, ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί μαζί του σε όλα ή όχι.
Γι’ αυτό θεωρούμε άδικο να αφήνεται οποιαδήποτε σκιά για την εθνική του στάση εξαιτίας μιας αναφοράς σε ένα δικόγραφο.
Η εφημερίδα έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπίζεται το πρωτοσέλιδό της και να απαντά στον Άδωνι Γεωργιάδη. Όπως κάθε μέσο ενημέρωσης, έχει δικαίωμα στην άποψη, στην κριτική και στην αντιπαράθεση.
Αυτό όμως δεν αλλάζει κάτι βασικό: η δικαστική διαφορά μεταξύ ενός πολιτικού και μιας εφημερίδας είναι ακριβώς αυτό — μια δικαστική διαφορά.«Δεν μπορεί μια επιμέρους αναφορά σε ένα δικόγραφο να σβήσει όσα ένας πολιτικός έχει πει και υποστηρίξει δημόσια επί χρόνια.»
Η στάση του Γεωργιάδη απέναντι στην Τουρκία δεν εμφανίστηκε χθες. Δεν διαμορφώθηκε για τις ανάγκες αυτής της υπόθεσης. Είναι σταθερή, δημόσια και καταγεγραμμένη.
Γι’ αυτό, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η θέση μας είναι καθαρή.
Η αναφορά στη μήνυση του Ερντογάν μπορεί να αποτελεί μέρος της νομικής επιχειρηματολογίας του Άδωνι Γεωργιάδη. Δεν τον κάνει λιγότερο πατριώτη και ασφαλώς δεν τον τοποθετεί στην πλευρά της Άγκυρας.
Ας διαφωνήσουμε μαζί του όπου υπάρχει λόγος να διαφωνήσουμε. Ας τον κρίνουμε για όσα λέει και για όσα κάνει.
Αλλά όχι γι’ αυτό.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν χρειάζεται μαθήματα πατριωτισμού.
