Apollon Hellas – Πολιτική & Γεωπολιτική Χωρίς φίλτρο
Η διπλωματία επιστρέφει στο προσκήνιο
Οι προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία εντείνονται, χωρίς όμως να υπάρχουν ακόμη σαφείς ενδείξεις ότι οι δύο πλευρές είναι έτοιμες να κάνουν τις απαραίτητες υποχωρήσεις.
Στις 10 και 11 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκαν στο Άμπου Ντάμπι συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας, Ουκρανίας και Ηνωμένων Πολιτειών. Η συνάντηση έφερε ξανά τις δύο εμπόλεμες πλευρές στο τραπέζι, με την Ουάσιγκτον να προσπαθεί να βρει κοινό έδαφος.
Το σημαντικότερο αποτέλεσμα ήταν η συμφωνία για μια μεγάλη ανταλλαγή αιχμαλώτων και η πρόθεση να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, στα βασικά ζητήματα όπως τα εδάφη και οι εγγυήσεις ασφαλείας, δεν υπήρξε ουσιαστική πρόοδος.
Ο Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει να πετύχει μια συμφωνία που θα βάλει τέλος στον πόλεμο. Όμως, η Μόσχα και το Κίεβο εξακολουθούν να έχουν διαφορετικές απαιτήσεις.
Τι ζητά η Ρωσία και τι φοβάται η Ουκρανία
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν επιμένει στις εδαφικές απαιτήσεις της Ρωσίας και τον έλεγχο όλης την περιφέρειας του Ντόνετσκ όπου έχει ήδη καταλάβει το 80%. Η Μόσχα αντιτίθεται στην ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και δεν θέλει την παρουσία ευρωπαϊκών στρατευμάτων στη χώρα μετά από μια πιθανή συμφωνία.
Από την άλλη πλευρά, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν μπορεί εύκολα να αποδεχθεί την απώλεια ουκρανικών εδαφών. Παράλληλα, ζητά εγγυήσεις ότι η Ρωσία δεν θα επιχειρήσει ξανά μια στρατιωτική επίθεση στο μέλλον.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πληροφορίες για τις απαιτήσεις της Μόσχας απέναντι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Bild, η Ρωσία φέρεται να ζητά την αποχώρηση της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ και την απαγόρευση στρατιωτικών βάσεων της Συμμαχίας στις χώρες της Βαλτικής. Το Κρεμλίνο, πάντως, διέψευσε ότι έθεσε το ζήτημα της αποχώρησης της Φινλανδίας.
Η Ευρώπη δεν θέλει να μείνει έξω
Σε προηγούμενο άρθρο μας στην Attica Times, με τίτλο «Ουκρανία – Ρωσία: Η ειρήνη έχει τίμημα και κανείς δεν θέλει να το πληρώσει», είχαμε αναφερθεί στο πολιτικό κόστος μιας πιθανής συμφωνίας και στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι δύο πλευρές.
Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι το πρόβλημα παραμένει, αλλά προσθέτουν και έναν ακόμη σημαντικό παράγοντα. Τον ρόλο της Ευρώπης.
Στις 13 Νοεμβρίου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν στο Δουβλίνο να εκπροσωπηθούν στις επόμενες διαπραγματεύσεις από κοινή ομάδα. Σε αυτήν θα συμμετέχουν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο, μαζί με τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η απόφαση αυτή δεν είναι τυχαία. Η Ευρώπη δεν θέλει να βρεθεί μπροστά σε μια συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας που θα καθορίζει τη δική της ασφάλεια χωρίς τη δική της συμμετοχή.
Το πραγματικό διακύβευμα είναι η επόμενη ημέρα
Ο πόλεμος συνεχίζεται και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να επηρεάζουν τις διαπραγματεύσεις. Κάθε πλευρά προσπαθεί να βελτιώσει τη θέση της πριν από μια πιθανή συμφωνία.
Για την Ευρώπη, το αποτέλεσμα θα επηρεάσει την άμυνα, τις σχέσεις της με τη Ρωσία και τη μελλοντική ασφάλεια της ηπείρου.
Για την Ελλάδα, οι εξελίξεις έχουν επίσης σημασία. Η Αθήνα πρέπει να παρακολουθεί τις αποφάσεις που λαμβάνονται, καθώς μια νέα ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη επηρεάζει και τη δική μας θέση στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο πότε θα σταματήσει ο πόλεμος. Είναι ποιοι όροι θα συμφωνηθούν και εάν θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν πραγματική ειρήνη.
Γιατί μια συμφωνία που απλώς θα σταματήσει τις μάχες, χωρίς να αντιμετωπίσει τις βασικές αιτίες της σύγκρουσης, μπορεί να αποδειχθεί προσωρινή.
Η ειρήνη παραμένει ο μεγάλος στόχος. Όμως το ποιος θα καθορίσει τους όρους της και ποιος θα αναγκαστεί να υποχωρήσει θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της Ευρώπης.
