Στην πολιτική μπορείς να αλλάξεις κόμμα. Μπορείς να αλλάξεις όνομα. Μπορείς να αλλάξεις αφήγημα. Εκείνο που δεν μπορείς να αλλάξεις είναι η Ιστορία.
Αυτό ακριβώς έκανε ο Άδωνις Γεωργιάδης. Αποδόμησε το πολιτικό rebranding του Αλέξη Τσίπρα, υπενθυμίζοντας ότι καμία νέα ταμπέλα δεν μπορεί να σβήσει μια τετραετία που άφησε βαθύ αποτύπωμα στην Ελλάδα.
Γιατί όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να μιλούν για έναν «νέο» Τσίπρα, οι πολίτες θυμούνται.
Θυμούνται τις κλειστές τράπεζες.
Θυμούνται τα capital controls.
Θυμούνται το δημοψήφισμα του 2015.
Θυμούνται τις υποσχέσεις για κατάργηση των μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο».
Θυμούνται τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Αυτά δεν είναι επικοινωνιακά αφηγήματα.
Είναι γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας.
Γι’ αυτό και ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν επέλεξε να αντιπαρατεθεί με το νέο όνομα ενός κόμματος. Επέλεξε να αντιπαρατεθεί με τον πολιτικό απολογισμό ενός πρώην πρωθυπουργού.
Και εδώ γεννιέται ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης διατύπωσε δημόσια ιδιαίτερα σοβαρούς ισχυρισμούς και κάλεσε ευθέως τον Αλέξη Τσίπρα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη, εφόσον θεωρεί ότι όσα υποστηρίζει είναι ψευδή.
Η απάντηση που δόθηκε δημόσια ήταν πολιτική: ότι δεν θα υπάρξει προσφυγή στη Δικαιοσύνη και ότι «κάθε φορά που μιλάει ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Αλέξης Τσίπρας κερδίζει μία μονάδα».
Αρκεί όμως μια πολιτική ατάκα όταν στο τραπέζι βρίσκονται τόσο σοβαρά πολιτικά ζητήματα;
Οι πολίτες δεν περιμένουν λεκτικές μονομαχίες.
Περιμένουν απαντήσεις.
Η δημοκρατία δεν στηρίζεται στη λήθη.
Στηρίζεται στη μνήμη και στη λογοδοσία.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει κάθε δημοκρατικό δικαίωμα να επιστρέψει και να ζητήσει ξανά την ψήφο των πολιτών.
Οι πολίτες έχουν όμως το ίδιο δικαίωμα να αξιολογήσουν την επιστροφή του με βάση όσα έκανε όταν κυβέρνησε και όχι μόνο με βάση όσα υπόσχεται σήμερα.
Γιατί στην πολιτική δεν σε ακολουθούν οι υποσχέσεις.
Σε ακολουθούν οι πράξεις σου.
Αφήστε, λοιπόν, τον Άδωνι Γεωργιάδη να κάνει τη δουλειά του.
Απέναντι στους «μαθητευόμενους μάγους» της πολιτικής επικοινωνίας, η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από πολιτικό rebranding.
Έχει ανάγκη από μνήμη, λογοδοσία και την ωμή αλήθεια.
