Η συνέντευξη της πρώην βουλευτού Κορινθίας του ΠΑΣΟΚ–Κινήματος Αλλαγής, κ. Κατερίνας Ταγαρά, στους Atticatimes και τη δημοσιογράφο Κορίνα Τριανταφύλλου, αναδεικνύει τη δική της πολιτική ανάγνωση για τις εξελίξεις σε κρίσιμα ζητήματα της πολιτικής και θεσμικής επικαιρότητας.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται η τραγωδία των Τεμπών και οι κυβερνητικοί χειρισμοί γύρω από την απονομή ευθυνών και την αποζημίωση των θυμάτων, με την κ. Ταγαρά να ασκεί έντονη κριτική στις πρωτοβουλίες που –όπως υποστηρίζει– κινούνται περισσότερο σε επικοινωνιακό επίπεδο παρά στην ουσιαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Παράλληλα, τοποθετείται αναλυτικά για το μοντέλο του «επιτελικού κράτους», εκφράζοντας προβληματισμούς για τη συγκέντρωση εξουσιών, τη διαφάνεια και τη λειτουργία του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στο ζήτημα των υποκλοπών, με αφορμή την απόφαση της Δικαιοσύνης να θέσει την υπόθεση στο αρχείο, εγείροντας –κατά την ίδια– σοβαρά ερωτήματα για τη διασφάλιση της θεσμικής λογοδοσίας και την προστασία του κράτους δικαίου, επισημαίνοντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η δημοκρατία και οι θεσμοί στη χώρα.
Πώς τοποθετείστε απέναντι στην πρόθεση της κυβέρνησης να χαρακτηρίσει την τραγωδία των Τεμπών ως υπόθεση ιδιαίτερης κοινωνικής σημασίας και να παραιτηθεί το Δημόσιο από ένδικα μέσα για αποζημιώσεις; Θεωρείτε ότι πρόκειται για μια κίνηση που ενδέχεται να περιορίσει τη δικαστική διερεύνηση και την πλήρη απόδοση ευθυνών;
Προσχηματική και υποκριτική περιβεβλημένη με το προκάλυμμα του δήθεν περιορισμού της δικαστικής ταλαιπωρίας των οικογενειών, ώστε να μην περιμένουν χρόνια για την τελεσιδικία των αστικών τους απαιτήσεων. Πρόκειται για μια ξεκάθαρα αποτυχημένη προσπάθεια της κυβέρνησης για επικοινωνιακό αντιστάθμισμα ως προς το μέγεθος της τραγωδίας για την οποία η ίδια έχει ευθύνη με τις πράξεις και τις παραλείψεις της. Τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα της κυβέρνησης δεν αγγίζουν την ουσία της ποινικής ευθύνης αλλά αντιθέτως αγγίζουν τη φαιδρότητα που ενισχύεται από τη διάθεση του Δημοσίου στην ίδια δίκη γίνει από θύτης θύμα. Κι αυτό γιατί ως δήθεν «παθόν» -και όχι ως υπαίτιο – φθάνει στο σημείο να παρίσταται ακόμη κι ως πολιτική αγωγή προς υποστήριξη της κατηγορίας στη δίκη αυτή στρεφόμενο (μόνο) κατά τεσσάρων κατηγορουμένων. Ολα αυτά τα τερτίπια δεν περιορίζουν τη δικαστική διερεύνηση και την πλήρη απόδοση ευθυνών. Η μη ολοκλήρωση της 717 σύμβασης (τηλεδιοίκηση), η υποστελέχωση του ΟΣΕ, το μπάζωμα του τόπου του τραγικού δυστυχήματος με συνέπεια την απώλεια κρίσιμων στοιχείων, η απώλεια βιντεοληπτικού υλικού και η άρνηση της κυβέρνησης για σύσταση προανακριτικής επιτροπής με ασπίδα τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, δημιούργησαν ένα σύνθετο πλέγμα ευθυνών, ξεγύμνωσαν πλήρως την κυβέρνηση των «αρίστων» και έδειξαν την αναλγησία της και τους πραγματικούς υπαίτιους.
Ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, πώς αξιολογείτε το μοντέλο του «επιτελικού κράτους» που προωθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Πιστεύετε ότι συμβάλλει στην αποτελεσματικότητα της διοίκησης ή ότι συγκεντρώνει υπερβολική εξουσία στο κέντρο, περιορίζοντας τον κοινοβουλευτικό έλεγχο και τη διαφάνεια;
Το επιτελικό κράτος το οποίο θεσμοθετήθηκε με τον Νόμο 4622/2019, είναι αποτυχημένο. `Εχει για επτά συναπτά έτη οδηγήσει αναμφίβολα σε υπερσυσσώρευση εξουσιών στο Μέγαρο Μαξίμου , σε έλλειψη διαφάνειας και σε περιορισμό του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Το κέντρο διακυβέρνησης στο Μαξίμου έχει αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του σχεδιασμού και της υλοποίησης των δημόσιων πολιτικών, περιορίζοντας την αυτοτέλεια των υπουργών μέσω της μεταφοράς κρίσιμων αρμοδιοτήτων από τα υπουργεία και τη δημόσια διοίκηση σε έναν στενό πρωθυπουργικό θώκο. Η συγκέντρωση κρίσιμων υπηρεσιών (όπως η ΕΥΠ) απευθείας υπό τον Πρωθυπουργό εγείρει σοβαρές ανησυχίες για τη διαφάνεια στη λειτουργία του κράτους. Οι αποφάσεις λαμβάνονται σε κλειστούς «πυρήνες» εκτός κοινοβουλευτικών διαδικασιών, καθιστώντας τη Βουλή απλό επικυρωτή προειλημμένων αποφάσεων. Η μεταφορά αρμοδιοτήτων σε μη εκλεγμένους συμβούλους ή επιτελικά στελέχη δυσκολεύει τον έλεγχο από τους βουλευτές, καθώς η ευθύνη διαχέεται ή κρύβεται πίσω από τον πρωθυπουργό. Χαρακτηριστικό ήταν το πρόσφατο «γαλάζιο αντάρτικο» από πέντε βουλευτές της ΝΔ που αμφισβήτησαν τον πυρήνα της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη αισθανόμενοι υποδεέστεροι σε σχέση με εξωκοινοβουλευτικούς παράγοντες που πλαισιώνουν τον πρωθυπουργό και στελεχώνουν τον επιτελικό του πυρήνα. Αυτό το μοντέλο είναι προδήλως εχθρικό ως προς τη λογοδοσία, παρουσιάζει δημοκρατικά ελλείμματα και εστιάζει κυρίως στην «αυταρχική λογική» και την έμμεση και σταδιακή απαξίωση του Κράτους Δικαίου και των αρχών του Συντάγματος.
Πώς αξιολογείτε την απόφαση του Αρείου Πάγου να θέσει στο αρχείο την υπόθεση των υποκλοπών που αφορά παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων; Θεωρείτε ότι παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ερωτήματα για τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και τη λειτουργία του κράτους δικαίου;
Αρνητική. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είχε διατελέσει εποπτεύων εισαγγελέας της ΕΥΠ την περίοδο 2020-2021 και είχε υπογράψει τις διατάξεις για την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών του Δημοσιογράφου κ Θανάση Κουκάκη. Επομένως σήμερα το ίδιο πρόσωπο ως Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου βρέθηκε στην ουσία να ελέγχει δικογραφίες που αφορούσαν και τις δικές του προγενέστερες ενέργειες. Για το λόγο αυτό θα έπρεπε να είχε δηλώσει κώλυμα ή αποχή και να αναθέσει τον χειρισμό σε αντεισαγγελέα όπως είθισται στην εισαγγελική πρακτική. Ομως επέλεξε να χειριστεί προσωπικά ο ίδιος την υπόθεση και και να εκδώσει διάταξη μη ανάσυρσης υποθέσεως predator από το Αρχείο, διάταξη που είναι αμετάκλητη και απρόσβλητη ως τέτοια. Σημειώνεται ότι ούτε ο ίδιος ο Εισαγγελέας ελέγχεται αφού δυνάμει του Συντάγματος μπορεί να τον ελέγξει πειθαρχικά μόνο ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης ο οποίος τον διόρισε! Εγείρονται επομένως υπόνοιες μεροληψίας και διά τούτο εξεγέρθηκε το σύνολο του Νομικού Κόσμου της χώρας θεσμικά διά της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος και του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.
