Η χθεσινή παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Βουλή των Ελλήνων δεν ήταν μια τυπική θεσμική επίσκεψη.
Ήταν μια στιγμή με ιδιαίτερο βάρος για την Ορθοδοξία, το Φανάρι και τον ελληνισμό.
Έπειτα από 27 ολόκληρα χρόνια, ο Πατριάρχης του Γένους βρέθηκε ξανά στο ελληνικό Κοινοβούλιο, στέλνοντας μήνυμα ενότητας, ευθύνης και σταθερότητας σε μια περίοδο γεωπολιτικών αναταράξεων και διεθνών πιέσεων.
Οι θεσμικές τιμές αποδόθηκαν όπως όφειλαν να αποδοθούν. Η Βουλή τίμησε τον Οικουμενικό Πατριάρχη. Το πρωτόκολλο τηρήθηκε.
Ωστόσο, πίσω από τις επίσημες εικόνες, η συνολική πολιτική παρουσία άφησε μια αίσθηση ψυχρότητας που δεν πέρασε απαρατήρητη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απουσίαζε λόγω σημαντικής αποστολής στο εξωτερικό με διεθνείς επαφές υψηλού επιπέδου, κάτι που προφανώς δεν μπορεί να συγκριθεί με μια απλή πολιτική απουσία.
Το ζήτημα όμως δεν ήταν ο πρωθυπουργός.
Το ζήτημα ήταν ότι σε μια τόσο σημαντική στιγμή για το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η εικόνα των κυβερνητικών εδράνων δεν ήταν αυτή που πολλοί περίμεναν.
- Κάποιοι υπουργοί έδωσαν τυπικά το παρών.
- Κάποιοι εμφανίστηκαν για λίγα λεπτά.
- Και αρκετές σημαντικές απουσίες προκάλεσαν έντονα σχόλια.
Η περιορισμένη παρουσία κορυφαίων κυβερνητικών στελεχών δημιούργησε την αίσθηση ότι η επίσκεψη αντιμετωπίστηκε περισσότερο ως θεσμική υποχρέωση παρά ως γεγονός εθνικού συμβολισμού.
Η εικόνα αυτή συζητήθηκε έντονα τόσο στους διαδρόμους της Βουλής όσο και σε εκκλησιαστικούς και πολιτικούς κύκλους.
Για να είμαστε δίκαιοι, υπήρξαν πολιτικά πρόσωπα που στάθηκαν στο ύψος της στιγμής και αυτό πρέπει να αναγνωριστεί.
Η Ντόρα Μπακογιάννη έδωσε το παρών, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική της σχέση με το Φανάρι και τον ιδιαίτερο σεβασμό της προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Παρών ήταν και ο Βασίλης Κικίλιας, ο οποίος είχε και συνάντηση με τον Πατριάρχη, στέλνοντας μήνυμα στήριξης προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τον ελληνισμό.
Αίσθηση προκάλεσε επίσης το γεγονός ότι το ΚΚΕ βρέθηκε σχεδόν σύσσωμο στην αίθουσα της Ολομέλειας.
Ένα κόμμα που ιδεολογικά βρίσκεται διαχρονικά μακριά από την Εκκλησία επέλεξε να αναγνωρίσει το ιστορικό βάρος της στιγμής.
Και αυτό έκανε ακόμη πιο αισθητές τις απουσίες άλλων.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε απλώς για έναν θρησκευτικό ηγέτη.
Μιλάμε για τον άνθρωπο που κρατά ζωντανό το Οικουμενικό Πατριαρχείο μέσα στην Τουρκία.
Για έναν θεσμό που αποτελεί διαχρονικό σύμβολο του ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.
Για μια προσωπικότητα με διεθνή επιρροή και ιδιαίτερο αποτύπωμα στις ισορροπίες της περιοχής.
Γι’ αυτό και αρκετοί περίμεναν μια εικόνα πιο ισχυρή, πιο ενωτική και πιο καθαρή πολιτικά.
Η αλήθεια είναι ότι η εικόνα που τελικά έμεινε δεν ήταν αυτή που πολλοί ανέμεναν για μια τόσο σημαντική επίσκεψη.
Ήταν μια εικόνα που έδειξε ποιοι αντιλήφθηκαν το βάρος της στιγμής και ποιοι την αντιμετώπισαν απλώς ως μία ακόμη υποχρέωση πρωτοκόλλου.
Γιατί κάποια γεγονότα δεν κρίνονται μόνο από τα λόγια και τα χειροκροτήματα.
Κρίνονται από το ποιοι ήταν εκεί όταν η στιγμή το απαιτούσε.
