Τις πραγματικές δυνατότητες των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων αμφισβητεί σε νέα ανάλυσή του ο πρώην αξιωματούχος του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας και αναλυτής Μάικλ Ρούμπιν, συνδέοντας την κατάσταση αυτή με τη στάση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απέναντι στις περιφερειακές εξελίξεις.
Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρίσκεται και το Σύμφωνο της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας, καθώς παραμένει, όπως υποστηρίζει, ασαφές σε ποιο βαθμό οι δύο χώρες θα μπορούσαν να προσφέρουν στρατιωτική συνδρομή στο Ριάντ.
Ο Ρούμπιν αναφέρεται στη μεγάλη αριθμητική δύναμη του τουρκικού στρατού, στην ανάπτυξη του τουρκικού ναυτικού, αλλά και στην εκτεταμένη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η εικόνα αυτή δεν αποτυπώνει κατ’ ανάγκη το πραγματικό επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Οι αμφιβολίες για τον τουρκικό στρατό
Σύμφωνα με τον Αμερικανό αναλυτή, οι εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία το 2016 επηρέασαν σημαντικά τη δομή και το ανθρώπινο δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ο Ρούμπιν επικαλείται, μεταξύ άλλων, αναφορές για την απομάκρυνση υψηλόβαθμων αξιωματικών και πιλότων και υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις αυτές έχουν δημιουργήσει ερωτήματα σχετικά με τη διατήρηση της επιχειρησιακής ικανότητας του τουρκικού στρατού.
Παράλληλα, χρησιμοποιεί τη μακροχρόνια σύγκρουση με το PKK ως ένα από τα επιχειρήματά του, υποστηρίζοντας ότι η πολυετής αντιπαράθεση δεν έχει οδηγήσει σε οριστική επίλυση του προβλήματος.
Η «Γαλάζια Πατρίδα» και η τουρκική παρουσία στο εξωτερικό
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην τουρκική ναυτική στρατηγική και στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», καθώς και στην ενίσχυση της παρουσίας της Τουρκίας σε περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος, η Μαύρη Θάλασσα και το Αιγαίο.
Ο Ρούμπιν σημειώνει ακόμη την παρουσία τουρκικών δυνάμεων και στρατιωτικών υποδομών σε χώρες όπως η Συρία, το Κατάρ και η Σομαλία, ενώ αναφέρεται εκτενώς στη δραστηριότητα της Τουρκίας στη Σομαλία.
Η Άγκυρα διατηρεί εκεί στρατιωτική βάση και έχει αναπτύξει προγράμματα εκπαίδευσης των σομαλικών δυνάμεων, ενώ παράλληλα έχει ενισχύσει τη συνεργασία της με τη χώρα σε επίπεδο άμυνας και ασφάλειας.
Το ερώτημα της Σαουδικής Αραβίας
Με αφορμή την κατάσταση στην Ερυθρά Θάλασσα και τις επιθέσεις των Χούθι, ο Ρούμπιν θέτει το ερώτημα γιατί η Τουρκία δεν έχει αναλάβει πιο ενεργό στρατιωτικό ρόλο υπέρ της Σαουδικής Αραβίας.
Συνδέει τη στάση αυτή με τις εκτιμήσεις του για τις πραγματικές δυνατότητες του τουρκικού στρατού και του ναυτικού, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα αποφεύγει κινήσεις που θα μπορούσαν να δοκιμάσουν στην πράξη τις επιχειρησιακές της δυνατότητες.
Παράλληλα, αναφέρεται στη στρατηγική σημασία της περιοχής της Ερυθράς Θάλασσας και του στενού Μπαμπ-ελ-Μαντέμπ, από όπου διέρχεται σημαντικό μέρος της διεθνούς ναυσιπλοΐας.
Κριτική και για το τουρκικό ναυτικό
Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίζεται ο Ρούμπιν απέναντι στις δυνατότητες του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. Υποστηρίζει ότι, παρά την ενίσχυση του στόλου και τη ρητορική γύρω από τη «Γαλάζια Πατρίδα», δεν έχει αποδειχθεί στην πράξη η δυνατότητα διεξαγωγής μεγάλης κλίμακας πολεμικών επιχειρήσεων.
Η ανάλυσή του καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η εικόνα της τουρκικής στρατιωτικής ισχύος, όπως παρουσιάζεται σε πολιτικό και επικοινωνιακό επίπεδο, δεν αντανακλά κατ’ ανάγκη, κατά την άποψή του, τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της χώρας.
